**** درود دوستان گلم ****
امیدوارم حال همگی تون خوب باشه و نفس ها تون هم گرم گرم و طعم زندگی واسه همتون شیرین شیرین باشه.
اومدم خدمتتون تا یه آموزش به درد بخور، شایدم به درد نخور دیگه در زمینه ی آشپزی بذارم.
خدا کنه که همون اولیش باشه، یعنی یه چیز به درد بخور واسه نابینایان.
بخش اول: (مواد لازم)
1- برنج 2 لیوان.
2- عدس، نصف لیوان.
3- پیاز رنده شده، یک عدد متوسط.
4- نمک و زرد چوبه به مقدار لازم.
5- روغن، یک قاشق غذا خوری.
بخش دوم: (طرز تهیه ی عدس پلو واسه یه آدم شکمو در حد من که می تونه بی اغراق هر وعده حد اقل یه بشقاب و نیم و حد اکثر 2 بشقاب غذا بخوره)
ذکر یک توضیح ضروریه و اونم اینه که 2 لیوان واسه یه وعده ی سه نفر کم خوراک بسه.
ببینید دوستان، شما نیاز به 3 عدد ظرف دارید واسه تهیه ی این غذا، البته از نظر من و با روش من! بازم هر طور خودتون صلاح می دونید، می تونید عمل کنید.
ابتدا عدس ها رو تو یه ظرف فلزی جدا گانه می ریزید و به همراه برنج که تو یه قابلمه ی دیگست، می شویید و خیلی با حال و با دقت این کار رو انجام می دید.
چرا؟ چون اگه خوب شسته نشن، طعم و بویی که باید داشته باشن، ندارن.
خب! مرحله ی بعدی اضافه کردن نمک به هر دو شونه، یعنی هم عدس ها، هم برنج ها.
وقتی مقداری نمک ریختید، با قاشق خوب هم می زنید و حدوداً یک ربع الی 20 دقیقه بدون اینکه بهشون دست بزنید، در هر دو تا ظرف رو می ذارید.
اما تو این یه ربع بی کار نمی شینید ها! کار دارید هنوز!
میرید یه پیاز بر می دارید، می شویید، پوست می کنید و رنده می کنید تو یه ظرف دردار جدا گونه، فلزی یا غیر فلزی بودنش اصلاً مهم نیست، چون قراره معجون این عدس پلو یا همون مایعش رو درست کنید.
با دقت رنده کنید و مواظب باشید که در حین انجام کار، دستتون نلرزه یا حواستون پرت نشه یا از هیچ اتفاقی هیجانی نشید. چرا؟ به خاطر اینکه پیازا نریزن رو دست ها و لباسا و احیاناً فرشتون.
پیاز رو که خوب رنده کردید، میرید سراغ نمک و زرد چوبه و روغن.
مقداری نمک به پیاز های مَرنود که همون معرب رنده شده هست و بنده خودم اِختِراعیدمش می افزایید، بعد هم زرد چوبه که من خیلی بهش اعتقاد دارم و تو غذا هام، جای ثابتی داره.
کمی آب بریزید و مجدد هم بزنید تا آب با مواد داخل ظرف مخلوط بشه.
آخرین کار هم اینه که یه قاشق غذا خوری روغن به مواد داخل ظرف می افزایید و با قاشق خووووووووب هم می زنید و اون رو هم می ذاریدش کنار.
میریم سر وقت برنج ها و اَعداس. (اَعداس جمع عدس هست)
اون ظرف فلزی که توش عدس ها رو ریخته بودید و یه جورایی تو آب نمک خوابوندید رو مجدداً کمی با آب پر می کنید و با حرارت نسبتاً ملایم می ذارید رو گاز.
اگر ظرفه در داره که هیچ، اگر نداره، یه چیزی به عنوان در بذارید روش که آباش رو گاز نریزه و خدا نکرده باعث اتفاقات ناگوار نشه.
خب. حالا میریم سر وقت برنجمون، به اندازه ی یک بنده انگشت، بالا تر از برنج باید آب داخل قابلمه باشه، این کار رو انجام می دید و قابلمه رو با حرارت بالا می ذارید رو گاز.
چرا بالا؟
نمی دونم خودمم!
اگه شما می دونید بگید.
خخخخخ چه لوس بود این تیکه از آموزشم!
به خاطر اینکه می خوایم برنجمون نیم پز رو به تمام پز بشه و خمیر نشه زیر گاز رو زیاد می ذاریم.
اما باید کاملاً تو اون مدت 10 الی 15 دقیقه حواسمون باشه که بِرِنجا به ته قابلمه نچسبن چون باهاشون کار داریم.
عدس ها هم که مشغولن واسه خودشون و تو آب جوش، دارن از یه جسم سخت، به یه جسم نرم مُبَدَّل می شَن.
یه دست گیره هم همیشه دم دستتون باشه که هر 5 دقیقه، برنج ها رو هم بزنید تا چی؟ تا حرارت و هیجان به عمق وجودی همشون رسوخ کنه و خدا نکرده یه وقت چند تا شون از پخته شدن سرپیچی نکنن و نپخته از آب دربیان!
دست گیره هم که حتماً می دونید واسه چیه آره؟
نه؟ خب میگم! واسه اینه که درب قابلمه رو راحت بردارید و با قاشق یا ملاقه یا به قول اَعراب، مِلعَقَه برنج ها رو بِهَمید.
یک توصیه ی دوستانه: تو مدتی که دارید آشپزی می کنید، موسیقی بگوشید، آشپزی به خودی خود دل نشین و دل چسبه، با موسیقی عالی میشه.
تو 5 دقیقه ی پایانی، زیر برنج رو کم تر کنید تا ته نگیره و از سوی دیگه، برنج ها حالت به هم چسبیدگی پیدا نکنند و دونه دونه باشن.
منظورم از 5 دقیقه ی پایانی، از دقیقه ی 11 الی 15 هست واسه برنج ها.
بعد از 15 دقیقه زیر برنج رو خاموش کنید.
به عدس ها کاری نداشته باشید فعلاً، بذارید خوش باشن واسه خودشون و تو آب جوش، قُلُپ قُلُپ کنند.
تعجب نکنید هنوز خیلی کارا داریم که باید انجام بِدیمِشون!
این بخش یه خرده نیاز به دقت و ظرافت داره، خصوصاً برای نابینایان مطلق.
باید یه آب کش بیارید و با نهایت صبر و حوصله، برنج ها رو توش خالی کنید و بعد، قابلمه رو یه آب کوچولو بکشید، طوری که ذرات به وجود اومده ی حاصله از بخار شدن آب برنج ها پاک بشن، ترجیحاً با آب با دمای بالا بشویید قابلمه رو.
حالا میرید بعد از این کار سراغ اون معجون یا مایعی که با پیاز، روغن، نمک و زرد چوبه درست کرده بودید.
البته اگه زعفران یا افشانه ی زعفران هم دارید، می تونید مقداری در این معجون استفاده کنید، هم خوش بو میشه، هم خوش طعم و هم خوش رنگ. به همه ی این صفاتی که گفتم یه پسوند تر هم اضافه کنید، چرا؟ چون بدون زعفران هم خوش بو، خوش طعم و خوش رنگ هستش.
ادامه ی توضیحاتم حول محور این معجون یا مایع:
اون رو تمام و کمال می ریزید داخل قابلمه.
بعد میرید سراغ عدس هایی که گذاشته بودید تا آب پز بشن، شعله رو خاموش می کنید، سپس عدس ها رو می ریزید داخل همون آب کشی که بِرِنجا توش بود و خووووووووووب با هم مخلوطشون می کنید.
بعد، با آرامش و با نهایت احترام، برنج و عدس های مخلوط رو می ریزید داخل قابلمه ای که اول توش برنج ها آب پز شدن، بعد هم توش معجون رو ریختید.
خوب همه ی اینا رو با هم مخلوط کنید بچه ها، طوری که اون معجون به تمامی برنج و عدس ها خورده بشه، منظورم اینه که یه طوری نباشه که موقعی که می خواید غذا رو میل کنید، یه جاش شور باشه، یه جاش بی مزه.
شده 4 5 دقیقه این مخلوط کردن رو ادامه بدید.
اگر هم فکر می کنید نمک و زرد چوبش کمه، با نهایت دقت و ظرافت کمی دیگه بیفزایید.
بخش سوم: (دم کردن غذا)
حالا دیگه وقت کار اصلیه!
زیر گاز رو روشن کنید، بدون اینکه قابلمه رو روش قرار بدید، چرا؟ چون باید با گوش های تیز شنو تون، حرارت پایین گاز رو تشخیص بدید، خیلی خیلی باید زیر گاز کم باشه، چون می خوایم مرحله ی آخر این آشپزی که همون دم کردنش هست رو انجام بدیم.
وقتی از کم بودن شعله ی گاز کاملاً مطمئن شدید، دم کنی رو دور سر قابلمه می ذارید و اون رو رو شعله ی گاز قرار می دید.
حواستون باشه که قابلمه رو طوری بذارید که گرمای گاز به طور مساوی به تمامی سطوح قابلمه برسه، این طور نشه که شرق قابلمه رو خود گاز و غربش رو شعله باشه!
می ذارید به مدت 20 الی 30 دقیقه رو همین حالت باشه تا دم بکشه و خودتون میرید و استراحت می کنید، اگرم حالش رو دارید، اون ظرفی که حاوی معجون یا مایع  غذا بود رو بشویید تا بعد از خستگی ناشی از خوردن غذا و سنگین شدنتون، کلی ظرف نَشُسته رو دستتون نَمونه.
اون ظرف فلزی ای هم که توش عدس ها رو آب پز کرده بودید یا آب بکشید، یا بشویید.
تو این مدت می تونید کلی به خودتون ببالید که بدون کمک گرفتن از افراد بینا، یه عدس پلوی بسیار متفاوت درست کردید، این طوری حتی اگه غذا به نظرتون خوشمزه هم نباشه، بازم بهتون می چسبه و ازش خوشتون میاد.
چون هر چی هم نباشه، دست پخت خود خود خودتونه و می تونید تو آلبوم خاطرات ذهنی تون، یه عکس خوشگل از این عدس پلو قرار بدید و به خودتون آفرین بگید.
چه اشکالی داره آدم خودش رو تحسین کنه؟؟؟؟ از نظر من هیچ اشکالی! خِیلیُم خوبُم هه.
غذا تون آمادست بچه ها.
بخش چهارم: (فراهم کردن شرایط برای تناول طعام مطبوخه)
ترجمش میشه: آماده کردن همه چیز واسه خوردن عدس پلویی که مِیدین خودتون هست، یعنی ساخت خودتون و با بِرَند خودتون.
زیر گاز رو خاموش کنید و بعد، با دو عدد دست گیره برید سراغ قابلمه ی عزیز و بَرِش دارید و بیارید سر سفره تون.
شایدم سینی تون و شایدم هیچ کدوم، اما حتماً زیرش یه چیزی بذارید که نسوزونه این قابلمه اجسام زیرش رو.
یه کم صبر کنید! عجله واسه چیه؟ عدس پلو که خالی خالی نمیشه! بابا یه ماستی، یه خیار شوری، یه ترشی لیته یا بندری ای یا سالاد شیرازی ای چیزی هم برید بیارید و بذارید تنگ غذا تون، عاااااااااااالی میشه، واقعاً می چسبه.
من خودم جمعه ای که گذشت، همین مدل عدس پلو که ایده ی معجونش از خودم بود رو درست کردم.
فقط کلیات پخت عدس پلو رو از مادرم ترم 2 که بودم پرسیده بودم.
جا تون خالی، با ماست زدم، خیلی عالی شده بود، جدی میگم.
یه نکته ی شایان ذکر:
نمی خواد پیاز رو تفت بدید ها، اصلاً این کار رو نکنید.
چرا؟ چون خودم این کار رو نکردم، بابت اینکه در وقتم صرفه جویی شه.
وقتی غذا رو واسه دم کشیدن می ذارید، خود به خود پیاز های داخل معجونتون هم می پزن.
تازه! اونا در واقع آب پیازن، نه خود پیاز!
بخش پایانی: (سخن سرآشپز با شما)
دوستان عزیز: اگه می خواین عدس پلو واستون دلچسب تر باشه، ترجیحاً عدسش رو کم بریزید، چون هر چیزی کمش خوبه، در حد همون نصف لیوان یا پیمانه ای که گفتم.
آخه به عواقب بعد از خوردنش نمی ارزه واقعاً. می دونید که چی میگم!؟
از طرف دیگه پختن عدس هم کمی زمان بره، البته نه به اندازه ی نخود و لوبیا، اما وقت زیادی رو از آدم می گیره.
خب. یه بار دیگه مجبورم ابراز امیدواری کنم که این آموزش به کارِتون بیاد.
اگه از نظرتون بخش هایی از این پست یا کلماتیش خیلی لوس بودن، جداً عذر خواهم، چون خودم از لوس بازی و آدمای لوس و بی مزه خیلی بدم میاد و پست های اون مدلی رو هم اصلاً نمی خونم.
اگر هم از نظرتون بخش هایی از این آموزش یا کُلِّش غلطه، بازم عذر می خوام، آخه من این مدلی درست کردم و خیلی هم ازش راضی بودم. نه خمیر شد، نه بی مزه، نه ته گرفت.
خیلی دوست دارم منم به نوعی، دانسته ها و تجربیاتم رو در اختیار هم نوعانم بذارم، تخصص من اینه، یعنی آشپزی.
زیاد از گوشی های اندرویدی و کامپیوتر سر در نِمیارم اما دوست دارم مثل دوستانی که مخی هستن تو اون زمینه ها واسه خودشون، واسه هم نوعانم تولید محتوا کنم و مفید واقع بشم.
به امید استقلال همگی مون، در تمامی زمینه های زندگی.
**** زندگی تون به زیبایی رنگ سبز فسفری ****