سلام
ممنون از پست قشنگتون .
ولی هنوز فرهنگ برخورد با معلول رو درست بازسازی نکردن . ای کاش میشد بطور جدی اطلاع رسانی بشه و بچه های نابینا یا معلول از طرز رفتار افراد سالم در عذاب نباشن .
حالا بگذریم
یکی دو تا داستان یادم اومد که ما هم یه فیضی ببریم .
چند سال پیش بود که با داداش کوچیکم که اونوقت ده سالش بود خواستیم بریم بیرون بعد که از در خارج شدیم دیدم که کوچه شلوغ هست و بچه ها دارن توپ بازی میکنن .
نزدیک به ده بیست قدم که دور شدیم از در خونه که فاصله من تا دیوار نزدیک یک متری بود که داشتیم راه میرفتیم . بعد بچه های کوچه که دوست داداش کوچیکم بودن یهو اسم داداشم رو صدا کردن بعد داداشم دووید به سمت جلو تقریبا سه چهار قدمی بود که دوید به سمت جلو . منم دوییم افتاد که توپ داره از پشت سر من میاد و داره به سمت جلو میره که داداشم میخواست بره جلو بعد توپ رو بگیره بده بهشون .
من دقیقا فهمیدم که توپ داره از پشت سرم و از سمت راست من که بین فاصله من با دیوار بود میخواست رد بشه و بره و من سریع پام رو به سمت راست یا همون دیوار بردم که توپ خورد به پشت پای من و برگشت رفت سمت بچه ها .
اون لحضه همه ماتشون برده بود هم تعجب کردن هم داشتن میخندیدن . میگفتن تو چجوری فهمیدی که توپ داره میاد یا از کدوم سمت داره میاد
منم گفتم خوب چشم سوم دارم دیگه
گفتم اگه قرار باشه اون چیزی که من بدونم رو شما بدونین دیگه چه فرقی بین من با شما هستش .
خلاصه از اون روز تا به حال بچه های محل منو به چشم یه امامزاده دعا نویس میبینن .
یا مثلا یکی دیگه که چند سال پیش ضبط سی دی اطاقم خراب شده بود لنزش خراب بود و سی دی رو نشون نمیداد .
خلاصه بابام اومد درست کنه ولی جواب نگرفت یکی دوتا از رفیقام هم اومدن ولی جواب نداد ولی من اومدم تک تک پیچهاشون باز کردم بعد لنزش رو پیدا کردم بد با یه قلقی ردیفش کردم که از روز اولش هم بهتر شده بود و از اول سی دی میرفتم آخر سی دی بی برو برگشت عقب جلو میرفت .
داستان زیاده ولی مجال نیست .
این بود انشای من .