سلام بچه ها.
بهبه چه هوای پاییزیه خوبیه!
قدم زدن میچسبه هااااااا!
بریم یه قدم بزنیم!
شکلک قدم زدن.
آآآآآآآآآآخ.
آی آی آی زانووووووووووم.
این ماشین دیگه کجا بووووووووووود!
الآن ادبش میکنم.
وقتی با مشت بکوبم رو صندوق عقبش میفهمه.
بگیر که اومد.
بامبمب.
آآآآآآآآآخ. چرا میزنی مَرد حسابی؟
یا خدا. این کی بود؟ چی بود؟
منم دیگه! اول که با زانو زدی به سپرم. حالا هم با مشت میزنی؟ مگه من چی کارت کردم آخه؟
واااااااااااااای. میگم اگر زیر این ماشینه قایم شدی جاش حرف میزنی اصلً شوخی جالبی نیستهاااااااااااا!
برو بابا. من خودمم که دارم حرف میزنم. انقدر عذابم دادید شما آدمها که دیگه به زبون اومدم. یعنی مجبور شدم به زبون بیام.
خب بذار بهت دست بزنم ببینم چه ماشینی هستی اصلً! آخی نازی! پیکانییییییی!
بله پیکانم. مگه چیه؟
هیچیییییی.
من یه پیکان جوانان بدبختم که نزدیک چهل سالمه.
آخ جووووووووووون.
چرا اینطوری میکنی پسر خوب؟
آخه من خیلی دلم برای این پیکان قدیمیها تنگ شده بود. منو یاد قدیما میندازید.
خب تو که سِنِت خیلی نیست که. کدوم قدیما رو میگی؟
بابا سن و سال که مهم نیست. شماها تا همین ده پونزده سال پیش هم توی خیابونها بودید دیگه. خیلی باهاتون خاطره دارم. خیلیهاتون تاکسی بودید، خیلیهاتون ماشین فامیل و آشنا بودید، یکیتون هم بابای خودم داشت. البته اون دولوکس بود.
آره. این دولوکسها هی برای ما کلاس میذاشتن. آخه جدیدتر از ما بودن. ولی خداییش توی جاده به گردمون هم نمیرسیدنهااااا! این جدیدها هم که چراغ بنزی دارن هم اصلً ازشون خوشم نمیاد. هی میان از بغل آدم رد میشن یه طوری نگاه میکنن انگار لامبورگینی هستن. احترام به بزرگترم سرشون نمیشه! یه سریهاشون هم حاصل ازدواج بچه ها با هیلمن و پژو هستن که دیگه اصلً ازشون خوشم نمیآد. آب روی هرچی پیکانه بردن.
حالا حرص نخور بابا! میگم خیلی دوست داشتم میشد سوارت بشم.
تو جیبت کلید داری؟
آره.
خب روی قفلم امتحانش کن.
بذار ببینم! آخ جوووووووون باز شد. میگم نیان بگیرنم؟ فکر کنن دارم میدزدمت!
نترس بابا. هیچ کس اصلً به یاد من نیست.
راستی صاحبت کجاست؟
توی همین خونه ی کناریت. نامرد منو انداخته گوشه ی خیابون، یه دونه از این ماشین جدیدها خریده، من رو هم برای کارت سوختم نگه داشته. خیلی نامرده. خیلی.
ای بابا! بیخیال! اشکم در اومد که!
یادش به خیر. چه دورانی بود. اون موقعها، واسه ی خودم کسی بودم. من و دوستام همه جا بودیم. اکثر آدمها یکی از ماها رو داشتن. ما براشون خیلی مهم بودیم. خیلی از آدمها خرج زندگیشون رو از ما در می آوردن. حالا یا با مسافرکشی یا با بچه های وانت کار میکردن.
آره. یه زمانی از دهتا ماشین هشتتاش پیکان بود. من که کل خاطرات بچگیم با پیکان بابام یکی شده. یادمه روزی که فروختش خیلی گریه کردم. شماها خیلی با معرفت بودید. خیلی وقتها که خراب میشدید یه کم که با موتورتون سر و کله میزدیم راه میفتادید. من هیچوقت یادم نمیاد ما با پیکانمون توی جاده مونده باشیم.
آره. من یادمه اون موقعها خیلی کار میکردیم. معمولً هم تعداد زیادی سوارمون میشدن. همیشه هم توی جاده ها بودیم. بیشتر هم جاده چالوس. یا میرفتیم با صاحبمون شمال یا کنار رودخونه ی جاده چالوس. چندتا از ما با صاحبامون و خانواده هاشون با هم میرفتیم. توی راه هی برای هم کُری میخوندیم. کلی با هم شوخی میکردیم. آدمها برای خودشون خوش بودن ما هم برای خودمون. یه ضبط نوارخور داشتم که خیلی وقتها نوار توش جمع میشد. ولی چه آهنگای باحالی توشون بود. خیلی خوب بود. اصلً آدمهای اون زمان مهربونتر بودن. همین صاحب من. میدونی چه قدر با من مسافرکشی کرده؟ میدونی چه قدر بهش کمک کردم؟ میدونی من پول عروسی پسرش و جهیزیه ی دخترش رو براش جور کردم؟ بچه هاش روی صندلیهای من بزرگ شدن. خیلی وقتها شبها که سوارم میشدن روی صندلی عقب من خوابشون میبُرد. همه ی سعیمو میکردم توی دست اندازها خیلی تکون نخورم که بیدار نشن. ولی حالا برای خودشون بزرگ شدن و اصلً منو یادشون نیست. دیگه ندیدمشون. یعنی من اونها رو میبینم. ولی اونها حتی یه نگاه هم بهم نمیکنن. دلم براشون تنگ شده. برای همون بچه کوچولوهایی که روی صندلیم مثل گهواره میخوابیدن. دلم برای جاده چالوس، برای شمال، برای خیابونها، برای زندگی دلم تنگ شده.
ناراحت نباش. عوضش تو همیشه یه دوست مهربون بودی. من خودم یادمه چه قدر روی صندلی عقب پیکانمون خوابم میبُرد. ولی شما پیکانها خیلی لاستیک درهاتون زود خراب میشدهااااااااا. زمستونها یخ میزدیم خداییش خخخ.
خخخ آره. آخه درهامون رو خوب رگلاژ نمیکردن. یادته چه قدر باید باز و بسته میکردی تا درست بسته بشه؟
آره. یادش به خیر. این شیشه بالا برهاتون هم خداییش خیلی سفت بودن. قشنگ باید یه دوره ی بدنسازی میدیدی تا بتونی باهاشون کار کنی.
دیگه دلم برای صدای موتور خودم هم تنگ شده. صاحب من با خودم مسافرکشی کرد و پول جمع کرد و ماشین جدید خرید. من رو هم نگه داشت برای کارت سوختم. هنوز هم داره ازم استفاده میکنه. ولی چه استفاده ای.
تو نماد آدمهای خوب گذشته ای میدونستی؟
آدمهای گذشته هم عوض شدن. مگه همین صاحب من نیست! من از زمانی که صفر بودم براش کار کردم. ولی الآن چی! میدونی میخواد چه بلایی سرم بیاره؟
نه. چه بلایی؟
با یه نفر صحبت کرده که بیاد منو بخره ببره اوراقم کنه.
وای نه. نه. نه. اون نباید این کار رو بکنه. نباید.
تا چند دقیقه ی دیگه میان سراغم. طرف قراره بیاد منو ببره.
باید یه کاری بکنیم. اون نباید تو رو ببره.
فقط یه راه هست.
چی؟
تو که نمیبینی با هم فرار کنیم. پس من باید یه طوری خودکشی کنم.
یعنی چی؟
یعنی ته این کوچه بنبسته. ولی از خرابه ی تهش ارتفاع زیادی داره. تو منو خلاص کن من میرم از اونجا میپرم پایین.
من این کار رو نمیکنم.
مگه نگفتی ماها رو دوست داری؟
آره. ولی من تازه پیدات کردم.
دیگه دیر شده. من تا چند دقیقه ی دیگه به دست اون اوراقچی بیرحم میفتم و برای همیشه از بین میرم. من نمیخوام زیر دست اون تیکه تیکه بشم و زجرکش بشم. اگر منفجر بشم زود راحت میشم.
آخه!
آخه نداره. اگر واقعً میخوای بهم لطف کنی این کار رو بکن.
یعنی هیچ راهی نیست؟
نه. هر کسی یا هر چیزی توی این دنیا یه روز از بین میره. من هم از بقیه مستثنا نیستم. میگم یه چیزی.
چی؟
تو همین چند دقیقه که با هم حرف زدیم فهمیدم همه ی آدمها هم مثل هم نیستن. هنوز خیلی چیزها برای خیلیها مهمه.
میگم من میخوام خاطره ی امروزمون رو برای دوستام بنویسم. چیزی میخوای بهشون بگی؟
آره. بهشون بگو هوای همدیگه رو داشته باشید. نذارید دنیا و زرق و برقش باعث بشه از هم دور بشید. من یه آهنپاره هستم. ولی خیلیها هستن که مثل شماها آدمن ولی قلبشون از تنهایی شکسته. از فراموش شدن شکسته. به هم محبت کنید. همدیگه رو دوست داشته باشید. سخت نیست. همونطور که قدیمیها تونستن شما هم میتونید. خب دیگه. هر لحظه ممکنه صاحبم با اون جلاد از راه برسن. منو خلاص کن و پیاده شو.
سخته. خیلی سخته.
چاره ای نیست. این چند دقیقه بهترین لحظات عمر چهل سالم بود. لا اقل خودمو با درد دل کردن سَبُک کردم. حالا راحت میمیرم.
این خاطره رو به گوش همه ی دنیا میرسونم. قول میدم.
زود باش. الآن میرسن.
باشه..
.
.
.
.
.
.
از ماشین پیاده شدم و دستمو سمت دندش بردم و خلاصش کردم. در رو بستم و اون توی شیب کوچه آروم راه افتاد و به سرعتش اضافه شد. کوچه به یه پرتگاه ختم میشد که پایینش خیابون نبود. یه خرابه ی متروکه بود. پیکان به سمت خرابه رفت و از ارتفاع ته کوچه افتاد توی خرابه و منفجر شد.
ای کاش ماها یه کم بیشتر انسان بودیم.
پیکان عزیز. تو نماد خیلی چیزها توی زندگی ما بودی.
سادگی، آرامش، صمیمیت، دوستی، مهربونی.
کسی با تو پُز نداد. کسی تو رو از بقیه دریغ نمیکرد.
هر کس با تو بود و کسی رو کنار خیابون منتظر میدید سوارش میکرد.
با تو آدمها به هم نزدیکتر بودن.
ولی حالا چی!
شیشه ی ماشینها دودی شده.
دیگه کسی پیاده رو سوار نمیکنه.
آخه خیلی از پیاده ها سوار شدن و پدر طرف رو در آوردن.
دیگه کسی قابل اعتماد نیست.
دست اون اوراقچی به تو نرسید.
تو خودت رو قربانی کردی تا ما از تو درس خیلی چیزها رو بگیریم.
نمیدونم. میگن تو روح نداری. ولی من اینطور فکر نمیکنم. مگه میشه این همه خوب بود و روح نداشت! روح تو دود آتشی بود که از انفجارت بلند شد و به آسمون رفت.
خوب جایی هم رفتیهاااااااااا.
اون بالا جای ما رو هم خالی کن.
بچه ها.
یادتون باشه.
شیشه های زندگیتون رو دودی نکنید.
با هم باشیم تا همیشه.
میگم یه جورایی هممون یه خاطره از پیکان داریمهاااااااا.
بیایید توی کامنتها از خاطراتمون با پیکانها بگیم.
پس منتظرم.
بدرود.