الکی خوشم، به هیچ علتی، فقط به این علت که یک مجتبی، البته از جنس نابینایش هستم و زندگی میکنم. زندگی، با همه ی بدی ها و خوبی هایش. من الکی خوشم. تو و امثال تو، دست آخر، فوق فوقش خودتان را هم که بکشید، شاید بتوانید ثانیه هایی از من را زهر کنید ولی من یک بمب انرژیک هستم از نوع فنا ناپذیر. از آنها که شب و روز، عطر شادی و تمام انرژی های مثبتم را روی در و دیوار هر جا که بروم میپاشم. یا حد اقل، خودم فکر میکنم و وانمود میکنم که این طور هستم. به هر حال، مهم این است که من هر لحظه، هر طور شده باشد، الکی خوشم. به هر بهانه ای، با هر کسی، در هر جایی و در هر شرایطی، الکی الکی خوشم. از قهر هایی که با من میکنی، از مواقعی که به محبت مصنوعیت عادتم میدهی و جا میگذاریم، از قدر ناشناسی هایت و از سر کاری هایی که به خیال خودت با آنها من را از پا در میآوری، ناراحت میشوم ولی از بین نمیروم. من الکی خوشم. من یاد گرفته ام، برای سلامتی خودم هم که شده، به هر چیز هیچ و پوچی، بخندم. به حرفهای تو، به رفتارت در این یکی دو ماهه، به بی توجهی هایت، به دروغ گفتن هایت، به میکروب های جذام گونه ای که از افکار عفونیت ناشی میشوند، به ادعای رفاقت کردن هایت، به همه میخندم. من حتی به سوراخ دیوار هم میخندم. میدانی چرا؟ چون الکی خوشم. من از شرکت در مثنوی خوانی جمعی، از گوشیدن به پیانو و از نواختن ناشیانه ی پیانو به صورت گوشی، از طعم خوش شیر موز، از حس فلاکت بار بی پولی تا حس لذتبخش پول داری، از همه ی این هاست که الکی خوشم. من یکی از بهترین رفیق های خودم هستم. یکی از کسانی که به او به شدت اعتماد دارم. من دیگر به تو اعتماد نمیکنم. دیگر ترجیح میدهم به خودم و حرف عقلم که به خاطر تو فرستاده بودمش انفرادی اعتماد کنم. تو دروغ میگفتی که با منی. چه قدر سعی کردم بالا بکشمت. چه قدر خواستم که تو جلوتر از من به قله های خوشبختی برسی ولی تا پای کوه نرفته، جا زدی. من به جا زدنت و به ناراحتی و سرخوردگی موقتی خودم از این اتفاق، میخندم. فکر میکنم این دفعه باید بدانی چرا. چون من الکی خوشم. تو و امثال تو، من و محله ام را با این همه هم محلی گل که در آن است، دسته کم گرفتی. اشکالی ندارد. در عوض من به تو و طرز فکرت میخندم. به تو و شماهایی که مثل گاو مرا میخورید و از من و داشته هایم شکمهای گرسنه ی تان را سیر، پر میکنید میخندم. شما به خیالتان که من تمام میشوم؟ بهتر است تو و هم فکرانت بدانید که من در مقابل شما ها مثل ینجه می مانم. شما گاوها بدانید که ما ینجه ها از سر سال تا ته سال، هرچه قدر ما را بچینید و بخورید، ما دوباره هر هر میخندیم و از زمین سر بر میآوریم. انگار نه انگار که گاوی آمده ما را نوش کوفتش کرده. من مثل همیشه، بیشتر و بهتر از همیشه، تر و تازه تر از همیشه، سر از خاک بر آورده ام تا اینجا در حضور جمع، به توی ساده که مجتبی را در لابلای سؤالهای کامپیوتریت جستجو میکنی، بخندم. تا در حضور همه، به تو که مجتبی را در یک سری اطلاعات مزخرف فنآوری خلاصه میکنی، بخندم. حتما میدانی که میخندم چون الکی خوشم. من از بازی با یک بچه ی پنج ساله، از خریدن کله پاچه برای مادرم به مناسبت روز مادر، از دعای عجیب پدر ساده و پر تجربه ام برای موفقیت پسرش، از طعم آرام نمودن و شستن یک کودک گریان بیپناه فراری که از ترس، شلوارش را خیس کرده، از گریه کردن به حال انسانهایی با این شرایط، از هرچه که بگویی و در نظرت باشد، لذت میبرم. من الکی خوشم، چون هستم. چون یک وقتهایی میشود که میتوانم بروم توی فضا، الکی به همه چیز و همه کس بخندم، مرتب از خوبیها بگویم و بیخودی ولی واقعا احساس کنم، خوشبختترین آدم روی زمینم. الکی خوشم، چون هر وقت شاد باشم، جرأتش را، استعدادش را و ابزارش را دارم که از این چیزهای خوب بنویسم و هر وقت غم اشتباهی خودش را آویزانم کند، باز میتوانم محله ام را و هم محلی هایم را که اینجا را شلوغتر از همیشه سرپا نگه داشته اند، با دودی که از نهادم بلند میشود به سرفه بیندازم و کمی سبک شوم. من الکی خوشم.