وقتی سایه ی سیاه شب روی اتاقم سنگینی میکند
وقتی تمام اتاقم از نبودنت پر شده
وقتی تمام چیزی که از تو برایم مانده
یک مشت خاطره ی شیرین است
وقتی خودت هم میدانی نبودنت عجیب کلافه ام کرده
دیگر وقتش است
وقتش است که به خاطراتمان پناه ببرم
و اتاقم در مردادیترین گرما
شبی بارانی را تجربه کند
منت آسمان را نمیکشم
ابر چشمهایم به اندازه ی کافی بهانه برای باریدن دارد
سر روی شانه ی تنهایی ام میگذارم
و میبارم
آنقدر میبارم تا خدا هم دلش برایم بسوزد
و صبح که بیدار شدم
ببینم قاصدکی برایم پیغام آورده:
در یک غروب سرد پاییزی
از همان غروبهایی که آسمان هم دلش گرفته
و برای باریدن به دنبال کوچکترین بهانه هست،
تو خواهی آمد…
تو خواهی آمد
و با آمدنت
بهار را برای اتاقم به ارمغان خواهی آورد…
آری،
میدانم…
تو خواهی آمد