درود بر شما همکار عزیز.
روزی کودک چهار ساله ای را نزد من آوردند تا در مورد مسائل مربوط به نحوه زندگی نابینایان آنچه می دانم، در اختیار خانواده اش قرار دهم. چیزی که در این کودک بیش از نابینایی توجه هر بیننده ای را به خود جلب می کرد، حرکات شدید و مهار ناپذیری بود که او به دستانش میداد. حرکاتی که سبب شده بود سایرین گمان کنند اختلال درمان نا پذیر دیگری در او وجود دارد و این موضوع مادرش را می آزرد. در حالی که او کودکی باهوش بود. پیش نهادهایی به مادر کودک دادم همچنین سایر معلمها هم در سالهای بعد برای کاهش این حرکات تلاشهای فراوان کردند. تا اینکه سال پیش، از او خواستم بر روی میز آن طور که من می گویم، ضرب بگیرد که او هم به همان ترتیب ضربها را اجرا می کرد.
پس از گفت و گو با یک استاد تنبک و جلب رضایت خانواده اش، او به کلاس تنبک فرستاده شد …و امروز در کنار فلوت یاسین برای حاضران تنبک نوازی می کرد.
حتما شما هم می دانید که در زندگی لحظاتی هست که با دنیا هم نمی شود عوض کرد.
از حسن نظرتان بسیار سپاس گزارم.