بچه ها بخشنامه رو داشتیم توی سایت خودمون.
زدم تو گوگل درجا گوشکن اومد خخخ.
سال نود و یک مجتبی گذاشته بودش.
بانو سلام. ببین این سیستم ما تعداد کامنت رو بر اساس ایمیلها شمارش میکنه. احتمالاً ایمیلی که الآن توی شناسنامت ثبت شده با اونی که کامنتهای قبلیتو فرستادی فرق میکنه واسه همین این جدیدها رو محاسبه نمیکنه. مگر این که همون ایمیل رو دوباره بذاری توی شناسنامت.

خب بذار ببینم.
پرواز الآن تو چیزی گفتی؟
الان افشا کنم آیا؟
بگم آیا؟

راستی کامنتهای عمو چشمه و زهره هم فکر کنم تعدادش ثابت شده چون فکر کنم ایمیلهاشون رو عوض کردن.

فاطمه به خاطر اینه که اسمی از آهنگها نیاوردم.
بچه های ویرایشگر و مدیر کامنتدونی.
از این به بعد هرکی توی شب نشینی و قهوه خونه وسط کامنت داد موظفید پاک کنید.
هرکی هم میخواد باشه.
چون به اندازه ی کافی تذکر دادیم.

چه قدر یواشید بچه ها.
این موضوعی که پریسیما گفت دیگه حیفه امشب خرج بشه چون زمانش کم میشه.
بهش واسه فردا شب فکر کنید.

ماهپری نذار بگم که همش آخر ترما تو دفتر استادا بودی که بهت ده بدن قبول بشی آخه.
نذار بگم که چند واحد رو با گواهی پزشکی از امتحانش در رفتی ده گرفتی.

روشنک دست به خوراکیها بزنی نزدیهااا!
نمیخوای که دوباره سرعتت بیاد پایین هااان؟
فاطمه استادای دانشگاه ما همه استادای دانشگاه علامه طباطبایی و شهید بهشتی بودن که روزهای بیکاریشون رو میومدن دانشگاه ما تدریس میکردن.
حتی مدیر گروهمون همزمان مدیر گروه رشته ی فلسفه ی شهید بهشتی بود.

پرواز کامنت رو پاک نکرده بخوابی تو خواب نصفت میکنم.
افتاااد؟

خخخ فاطمه.
کدوم امکانات بابا خخخ.
الآن ملت فکر میکنن بهزیستی هر روز داره کلی سرویس به من میده خخخ.
بابا من بدبخت آخرین باری که رفتم بهزیستی دو سال پیش بود تازه همون موقعش هم مددکارم منو نشناخت خخخ.
هی میگفت مگه تو آزاده نبود اسمت پس چرا پسری خخخ.
یه آزاده حسینی هم اونجا پرونده داشت که اتفاقاً نسبت دوری هم با من داشت. همش فکر میکردن من اونم خخخ.
یعنی همچین مفلوکی هستم من خخخ.

روشنک.
ببین اصلاً میخوای تو مد!
من که بلد نیستم سرعت تو رو کم کنم که.
از یه نابینای بیچاره چه توقعاتی داری.یر شو اینجا.
من چون نمیتونم میگمااا

روشنک هر چیزی لطف خودشو داره.
شصت تا گروه توی واتساپ الآن بچه ها زدن که میشه عضوش شد.
ولی نمیشه سایت رو فراموش کرد.
بالاخره باید اینجا هم رونق داشته باشه.
سایت جای خودش، شبکه ی اجتماعی هم جای خودش.

مثلاً یکی از ما یا عباس یگانه از وقتی گروه زده دیگه سایت نیومده.
شاید دلیلش این نباشه ولی به هر حال از اون روز دیگه نیومده.
پریسا سرعت مجااااز.

منم برم درو ببندم.
بچه ها فردا شب طبق پیشنهاد پریسیما موضوع اینه.
چرا بعضی نابیناها عصا گرفتن رو دوست ندارن و خوششون نمیاد و ازش استفاده نمیکنن.
البته خیلی در گذشته در این مورد توی پستهای مختلف بحث شده.
ولی هیچ وقت این شکلی توی یه جمع دور همی در موردش صحبت نشده.
تا فردا شب مواظب خودتون و خوبیهاتون باشید.
شبتون به خیر.
بدرود.

سلام به فاطمه و پریسیما.
بچه ها هم کم کم میان.

بچه ها یه کم مسلط باشید.
مایی که اقلیت هستیم، به جز همدیگه هیچ کسو نداریم که به درد دل ما واقعاً گوش بده.
حتی خانواده های ما هم از دید خودشون به ما نگاه میکنن و احساسات خاص ما براشون غریبه هست.
پس این سه شب رو با هم باشیم تا حد اقل یه باری از خودمون سبک کنیم.

مادر بزرگ مامانم یه کیسه پارچه ای داشت که همیشه توش پر از برگه ی زردالو و کشمش و توت خشک و این چیزها بود.
همیشه هم میدونست که من عاشق این چیزا هستم. واسه ی همین هم هر وقت منو میدید یه کم از اینها برام کنار گذاشته بود و بهم میداد. وقتی رفت مدرسه بودم. اون هم کرج بود و توی بیمارستان.

پسر عموی پدر و مادرم یه پسر داشت به اسم ابراهیم.
تقریباً هفده هجده سال پیش وقتی که اون زمان هجده سالش تقریباً بود، وقتی رفتن شمال توی دریا غرق شد.
فکرشو بکنید که مادرش از کنار دریا غرق شدن پسرش رو دید. دوتا پسراش با هم داشتن غرق میشدن که یه نفر موفق شد اون یکی که کوچکتر بود رو نجات بده و ابراهیم هم از ترس سکته کرده و درجا تموم کرده بود.
روزهای سختی که هممون گذروندیم انقدر سخت بودن که حتا در هشت سالگی هم برام سختیش قابل لمس بود.

بچه ها داستان پدر بزرگم رو دیگه اکثرتون میدونید.
اسفند گذشته رفت.
متن پستمو برای کسایی که جدید اومدن میذارم

خیلی کوچیک که بودم، یادمه همیشه وقتی میومدیم خونت، اول از همه، از توی ماشین میپریدیم توی مغازت. بستنی کیم، پفک، شیر کاکائو، نوشابه شیشه ای، کیک، هر چی
میخواستیم برمیداشتیم. تو و ننه هم دوتا خوراکی میذاشتید روش و بهمون میدادید. یه دخل یادمه جلوی در مغازت بود که روش یه ظرف مستطیل بود که توش پر از پیراشکی
بود که روش رو با مشما پوشونده بودی. همیشه وقتی میومدم تو مغازه، یکی از این پیراشکیها بهم میدادی. پشت دخلت، یه سطل دردار خیلی بزرگ بود که همیشه روی اون
مینشستی و ازش به عنوان صندلی استفاده میکردی. شبها توی خونت همه جمع میشدیم. دو تا عموهام اونجا زندگی میکردن و خونه ی عمه هم نزدیک بود. خونت همیشه جذاب بود.
زمستون ها یه چراغ نفتی روشن بود که همیشه میترسیدی من برم بخورم بهش و بسوزم که هیچ وقت این اتفاق نیفتاد. یه اتاقک توی خونت بود که کمد رختخوابات اونجا بود.
یادمه یه بار رفتم اون تو که مثل همیشه با پسر عموهام بازی کنم که نمیدونم چی شد که کیسه ی شکر از بالای کمد کله پا شد روم. سر تا پا شِکَر شدم. زن عَموم برد
منو توی زیرزمین خونت که توی حیاط بود و اون جا حمام خونت بود شُست. خونت یه کولر داشت که تابستونها همیشه خراب بود. یه تلویزیون سیاه سفید داشتی که سیمش دوشاخه
هم نداشت و سر سیم رو میکردن توی پریز تا کار کنه. باز هم همش نگران بودی که یه وقت دستم بهش نخوره برق منو بگیره. یه تلفن سه دقیقه ای هم دم در مغازت داشتی
که باعث تعجب من بود و برام جالب بود که چه طوری کار میکنه. از این گردونه ای ها که باید پنج تومنی میذاشتیم توش، بعد شماره رو میگرفتیم و وقتی اون طرف گوشی
رو برداشتن، یه دکمه میزدیم که پول توی قلک بیفته و صدای ما بره اون طرف خط. خیلی وقتها شبهایی که اونجا بودیم از این ماکارونی صدفی ها از مغازت میاوردی و ننه
درست میکرد و همه میخوردیم. همیشه مراقب بودی یه وقت نسوزم، برق منو نگیره، از پله نیفتم، کسی اذیتم نکنه.
رو به روی خونه یه مسجد بود که همیشه موقع نماز، در مغازه رو همینطوری بدون قفل کردن میبستی و میرفتی نماز و برمیگشتی. چه دزدیها که از مغازت توی همین وقتها
نشد.
اون موقعها وانتهای میوه فروش وقتی میرسیدن جلوی مغازت، جلوشونو میگرفتی و میرفتی توی وانت و با صدای بلند میوه هاشون رو میفروختی:
بدو بدو پرتقال، پرتقال آی پرتقال.
هر وقت هم که میومدی خونمون یا همه میرفتیم خونه ی عمه یا عموهام، همیشه تو و ننه برای من دست پر میومدید. یادمه بیشتر وقتا برام رنگارنگ و آدامس خروس میاوردید
و میگفتید قایم کنم که بچه های دیگه نبینن. همیشه هم هرجا میرفتیم عجله داشتی زودتر برگردی خونه چون قرار بود صبح زود برات ماشین شیر بیاد. ئقتایی که شیر برات
میومد دم مغازت غلغله میشد. همه ی زنهای محل صف میکشیدن و تو مدام باهاشون درگیر میشدی.
بزرگتر که شدم تو رفتی مکه. وقتی برگشتی، پشت سرت یه کیلومتر صف اهالی محل بود. یادمه توی یه حسینیه شام دادی که قاسم آقا برات مرغ درست کرد. برای من یه قمقمه
آب زمزم آورده بودی. قمقمشو تا همین چند سال پیش داشتم که توی اسباب کشی گمش کردم.
یه کم بزرگتر شدم. ننه ما رو تنها گذاشت. خونت یه کم سوت و کور شد. همه ی بچه ها بزرگتر شدیم و دیگه قدرت بچگیمون نمیتونست ما رو دور هم جمع کنه.
بچه هات سر هر چیز الکی با هم اختلاف پیدا کردن. سر هر چیزی باهات اختلاف پیدا کردن.
قرار شد دوباره ازدواج کنی و کردی.
یه کم دوباره شرایط بهتر شد. حالا جای اون تلویزیون سیاه سفید، یه تلویزیون رنگی چهارده اینچ که از مکه آورده بودی نشسته بود. چراغ نفتی هم جاش رو به بخاری
گازی داده بود. ولی هنوز خونت پشتی داشت و من پشتیهاتو با هیچ مبلی عوض نمیکردم. همیشه وقتی مینشستم، بشقاب پر از میوه و شیرینی جلوم بود و با اصرار به خوردم
میدادیشون.
باز هم بزرگتر شدیم. چیزی که داشت ما رو به کابوس تنهای میکشوند. نوه هات خیلیهاشون ازدواج کردن. بقیه هم انقدر سرشون رو شلوغ کردن که کسی دیگه یاد بابا رمضون
نمیفتاد. نهایتً ظهر روز اول عید همه میومدیم دور هم جمع میشدیم و بعد از ظهرش هم با هم میرفتیم سر خاک ننه و میرفت تا سال بعد.
آدم بزرگا ما رو قاطی بازی هاشون کردن. دلهای سیاهی که هیچوقت نفهمیدن شاید هنوز یکی هست که میتونه دلش برای بابا رمضونش تنگ شده باشه. دلهای سیاهی که به جز
خودشون و خودخواهی شون چیزی ندیدن. همه ی اشتباهاتشون رو گردن تو انداختن. دیگه مغازت رو دادی اجاره. دیگه از پیراشکی و پفک و کیک و نوشابه شیشه ای و آدامس
توپی و یخمک و بستنی دوقلو و آدامس پولکی خبری نبود. تو مریض شدی. آدم بزرگا حتی وقتی مریض شدی نیومدن ببیننت. بچه ها رو هم نیاوردن ببیننت.

حالا امروز شد. تو امروز برای همیشه رفتی. دیگه توی اون خونه زندگی نیست. دیگه وانتیها با سرعت از جلوی خونت رد میشن. دیگه کامیون شیر نمیاد دم در مغازت.
نگران نباش. جایی که رفتی خیلی بهتر از اینجاست. برای رفتنت گریه نمیکنم. برای موندن خودم گریه میکنم. بهت به خاطر رفتنت تبریک میگم. تو هم به خاطر موندن من
بهم تسلیت بگو. موندن توی دنیایی که قانونش بیقانونی، عدالتش بیعدالتی، وجدانش بی وجدانی، اخلاقش بی اخلاقیه تسلیت هم داره. شاید نتونم بیام باهات خداحافظی
کنم. آخرین باری که دیدمت انقدر ازش گذشته که یادم نیست کِی بوده. حتی عید امسال خونت نیومدیم. به خاطر چی؟ به خاطر آدم بزرگا. اونایی که فقط ادعای بزرگی دارن.
فقط ادعا، ادعا، ادعا. نگاه تاریک ولی بارونیم نمیذاره بیام برای خاکسپاریت. چون میدونم ممکنه نگران بشی که نکنه گم بشم، نکنه بیفتم چیزیم بشه، نکنه …

برای خاکسپاری ننه هم نیومدم. مدرسه بودم آخه.
اونجا، به ننه سلام برسون. بگو جاش خیلی خالی بود. جای تو هم از این به بعد خالیه. لا اقل آدم بزرگا دیگه یه بهانه دارن که به خاطرش عیدها نیان خونت. چون تو
نیستی. رفتی سفر. فقط کاش باز هم عجله نمیکردی. مگه اونجا هم ماشین شیر قرار بود بیاد که عجله داشتی برای رفتن. شاید هم دلت برای ننه تنگ شده بود میخواستی زود
بری پیشش کلک!
دیگه نگران من نباش. نگران یه آدم حق نشناس که حتی سالی یه بار هم بهت سر نزد نباش. میبینی، من بزرگ شدم. چیزی که تو میخواستی ولی من نه. حالا دیگه مواظب خودم
هستم. نه میسوزم، نه برق منو میگیره، نه از پله میفتم. فقط خیلیها اذیتم میکنن که مهم نیست. پوستم کلفت شده. تو فقط آروم بخواب. حقته بعد از یه عمر زحمت، یه
عمر دویدن، یه عمر کار کردن راحت بخوابی.
راحت بخواب بابا رمضونم.

رعد این فیلمی که گفتی خیلی شبیه یه حبه قند بود.
توی این فیلم یه خانواده توی یزد دارن برای مراسم عقد آماده میشن. یه دفه دایی بزرگ خانواده قند میپره تو گلوش و خفه میشه و همه چیز عوض میشه.
فیلمش خیلی قشنگه حتماً ببینید.
رادیو فیلمشم ساخته شده که متأسفانه من هرچی گشتم پیداش نکردم. قرار بود به عنوان نماینده ی ایران توی اسکار شرکت کنه که نشد.

پریسیما واقعاً نمیشه.
فردا شب اگر چهار ساعت بگیم بخندیم واقعاً از ته دل نیست.
بچه ها اگر مخالفید تعطیل کنیم تا شنبه.
اگر هم میخواید اینطوری ادامه بدیم بگید که موضوع بدم.

بچه ها پناه بگیرید الآن طوفان میشه واییی.

فکر خوبیه.
آقا فرض کنید ده میلیارد به شما دادن و گفتم مال خودتون.
باهاش چی کار میکنید.
چه قدر میتونید خودتون رو کنترل کنید و عوض نشید.

اونایی که نمیدونن قضیه ی ده میلیارد چیه این کامنت امیر سرمدی رو که تو پستم گذاشته براتون کپی میکنم اینجا بخونید:
رشوه سه میلیون دلاری شرکت نون. ف به آقای ش. ح.
در ساعات اخیر، انتشار پستی با عنوان
بررسی نقش تکنولوژی در ایجاد انگیزه ی نابینایان برای ازدواج درون گروهی در وبسایت گوش کن محله نابینایان ایران، خبرساز شد.
در این پست، آقای ش. ح، که به تحلیل تأثیر تکنولوژی در بهبود کیفیت زندگی زوجهای نابینا پرداخته بود، مورد انتقاد خوانندگان پست قرار گرفت.
از آنجایی که عمده محصولات معرفی شده در آن پست متعلق به شرکت نون. ف، بوده است، آقای ش. ح، مورد هجوم کاربران سایت گوش کن قرار گرفت.
پس از گذشت چند ساعت از انتشار این پست، پلیس سایبری تحقیقات خود را در این ارتباط آغاز کرد.
بلافاصله بازجویی ها از آقای ش. ح، شروع شد. در این بازجویی ها مشخص شد فرد مزبور تا روز گذشته تنها مبلغ ۵۳ هزار تومان در حساب بانکی خود داشته است.
متهم اعلام کرده این مبلغ، مستمری ای بوده که روز هفتم آبان ماه سال جاری از سوی سازمان بهزیستی به حساب وی واریز شده است.
اما با ادامه تحقیقات، راز پنهان پست منتشر شده فاش شد.
بررسی حساب بانکی آقای ش. ح، نشان میدهد در تاریخ یکشنبه ۲۴ آبان ۹۴ مبلغی به میزان سه میلیون دلار به حساب وی واریز شده است.
در ابتدا آقای ش. ح، از وجود این مبلغ در حساب خود ابراز بی اطلاعی می کند.
اما پس از اینکه فرد متهم توسط پلیس سایبری مورد شکنجه های پی در پی قرار میگیرد، اعتراف می کند که مبلغ سه میلیون دلار را از شرکت نون. ف، دریافت کرده تا پستی
تبلیغاتی متناسب با جامعه هدف آن شرکت در پر بازدید ترین سایت ویژه نابینایان منتشر کند.
آقای ش. ح، در اعترافات خود میگوید: هفته گذشته از طرف یکی از مدیران ارشد شرکت نون. ف، با من تماس گرفته شد. آن شخص به من گفت که ظاهرا شما از مدیران گوش کن
هستین و می توانید هر پستی که دلتان بخواهد در سایت منتشر کنید.
گفتم البته نه هر پستی، اما شما بفرمایید میخواهید چه مطلبی از طرف شرکت شما در سایت ما منتشر شود. اگر مغایر با قوانین سایت ما نباشد، حتما پست شما منتشر خواهد
شد.
حتی اگر بخواهید می توانیم پست شما را سنجاق کنیم و برای هر روز، میبایست ۶ هزار تومان به حساب سایت واریز کنید.
آقای ش. ح، ادامه میدهد، مدیر آن شرکت گفت محصولات ما خوب به فروش نمیرود. از شما میخواهیم یک پست تبلیغاتی برای ما در سایت بزنید و آن را طوری شیرین جلوه دهید
که افراد نابینا مشتاق به خرید محصولات ما شوند.
من به آنها گفتم لیست اقلام شما به همراه قیمت های آن در سایت ما موجود است.
طبیعتا هر کس که توان خرید آن را داشته باشد و به آن محصول نیاز داشته باشد با شما تماس میگیرد.
دیگر نیازی به تبلیغ من نیست. اعضای سایت ما خود درک بالایی دارند و دیگر نیاز به تبلیغات از طرف من نیست.
اگر به وسیله ای نیاز داشته باشند آن را خریداری میکنند. در غیر این صورت که هیچ.
اما آن شخص که از مدیران ارشد شرکت نون. ف، بود پیشنهاد اغوا کننده ای به من داد.
او گفت یک پست تبلیغاتی برای ما بنویس و در عوض ما مبلغ سه میلیون دلار به تو میدهیم.
با تعجب پرسیدم سه میلیون دلار، یعنی حدود ۱۰ میلیارد تومان؟
اون شخص گفت: آره. ۱۰ میلیارد تومان.
ما حساب کردیم حدود ۵۰۰ هزار نابینا در ایران داریم و اگه هر کس دو سه تا از محصولات ما رو بخره، دیگه نونمون تو روغنه.
آقای ش. ح، که اشک در چشمانش جمع شده بود ادامه داد، یک لحظه با خودم فکر کردم این پول می تواند همه ی مشکلات زندگی من و خانواده ام را برطرف کند. حتی پیش خودم
گفتم بخشی از این پول رو خرج پیشرفت سایت می کنم.
خلاصه اینجوری شد که رفتم و پست بررسی نقش تکنولوژی در ازدواج درون گروهی نابینایان رو زدم.
من واقعا فکر نمیکردم کسی با مطالب من فریب بخوره و چیزی که در زندگی به اون نیاز نداره رو صرفا با تبلیغات من بخره.
اما ظاهرا اشتباه فکر میکردم.
خبر های تأیید نشده حاکی از آن است که فروش محصولات ویژه نابینایان شرکت نون. ف، نسبت به دیروز در همین ساعت ۱۰ هزار برابر شده است.
پرونده این رشوه خواری که از آن به عنوان بزرگترین سو استفاده از جماعت نابینا و کمبینا یاد شده است، به شعبه ۲۵ دادستانی تهران ارجاع داده شده و قرار است قاضی
صلواتی روز پنجشنبه ۲۸ آبان حکم نهایی را در این ارتباط صادر کند.

نکته. یادداشت فوق، صرفا نقدی طنز گونه در ارتباط با پیام های غیر منصفانه ای است که از صبح تا به حال در کامنت های این پست، اسکایپ، و به صورت پیامک به شهروز
حسینی ارسال میشود.
یادمان باشد خدایی نکرده شوخی یا جدی، به دوست و هم نوع خود اتهام نزنیم.
همه ی ما آدما فهم و شعور داریم و در انتخاب اقلام مورد نیاز زندگیمون درست را از غلط تشخیص میدیم.
داداش حالا دو میلیاردش رو بده به من بدجوری نیاز دارم. خخخخ

روشنک من اگر ده میلیارد داشته باشم خودم یه شعبه ی بهزیستی رو میتونم بخرم. کارت میخوام چی کار.
حالا من میدونم چه گزارشی برات رد کنم خخخ.
کامنتت رو هم حذف نکردم.
پریسیما لینک مشکلی نداره تست کردم. مشکل از طرف گیرنده هست.

پریسیما برای من چهارصد و پنجاه و شش مگ حجمشو نشون میده ببین درسته یا نه؟

پریسیما پس نباید مشکلی باشه. اگر بود خب تو این سه روز یه نفر حرف میزد.
پریسااا ببین این سود بانکی فقط تو حساب شخص من میاد. یعنی اگر منو بکشی همه ی ماترکم میرسه به خانوادم اونا هم یه ریالشو بهت نمیدن.
دیگه خودت میدونی.

باشه. گلپری که دیگه اصطلاح خودم بود خخخ.
گلپری گلپری گلپری گلپری خخخ.

پرواااز.
ببین من برات نقشه ی قتل به دست پریسیما رو کشیدم.
یا بیا تسلیم شو یا میگم با زهر خلاصت کنه دیگه خودت میدونی.
نسکافه میاره برات همچین میمیری که نفهمی کِی مردی خخخ.

پرواز پس این عمه ی تو کجاست سه روزه تو سایت پیداش نیست.
تو چه برادرزاده ای هستی که از عمه ی خودت خبر نداری بی احساااااس.

بمیری پرواز.
این چیزا رو از کجات در میاری خخخ خخخ خخخ خخخ خخخ.