Category: داستان و دل‌نوشته

سلام بر دوستان گل خودم. خوبین خوشین سلامتین؟ عرضم به حضور مبارکتون من باز شب خوابیدم صبح پا شدم یه ایده جدید رسید به مخ سرشار از فسفرم و خواستم این ایده که اونو به رمان تبدیلش کردم رو باهاتون به اشتراک بذارم و اینکه من قبلا برای انتشار رمان اون رو دارم تو یه سایت دیگه هم به صورت پارت بندی می ذارمش و خوشحال میشم نظرتون رو بهم درمورد هر پارت بگین تا بهم کمک کنین. و اینکه خبر قبولیم توی دانشگاه مازندران در رشته مدیریت بازرگانی رو می خواستم بهتون بدم و اینکه  به دلیل شبانه بودن و سخت بودن رفت و آمد تصمیم گرفتم توی

دو سالی از ازدواجم گذشته بود و به راستی زندگی روی خوششو بهم نشون داده بود. همه چی عالی بود و فربد براستی همسری مهربان برای من و پدری فداکار برای چینی بود. دیگه کم بودی نداشتم همه چیز داشتم. یه خانواده گرم و با محبت، خوشبختی و و و. ولی با فهمیدن اینکه باردار هستم یه بار دیگه زندگیم وارد روزهایی پر تلاطم شد. روزهایی پر از استرس و ناراحتی. وقتی فهمیدم باردارم همونجا تصمیم گرفتم اجازه ندم اون بچه به دنیا بیاد و با احتمال این که اونم نابیناست ترجیح می دادم قاتل باشم ولی به دنیا نیاد و… حالا که به اون روزا فکر می کنم

پارت ششم.   لبخند مرد پررنگتر شد و رو به رامتین گفت:   بفرمایید اونجا پیش جوونا که حوصلتون سر نره.   و به یه گوشه از سالن اشاره کرد که یه گروه پر از دختر و پسر دور هم ایستاده بودند. وقتی کمی دقت کردم دیدم شاکری هم بین پسرای دیگه ایستاده و داره باهاشون میگه و می خنده. رامتین وقتی دید من هنوز ایستادم  با صدایی بلند که مرد هم بشنوه گفت:   مانیا جان,عزیزم نمی خوای راه بیفتی؟   برگشتم نگاهش کردم و گفتم:   چرا, بریم.   و رو به مرد ادامه دادم:   با اجازه.   مرد هم سری تکون داد و گفت:  

امروز که بیدار شدم، حس کردم با روزهای دیگه فرق داره! یه چرخی توی رخت خواب زدم و با خودم گفتم خب چی شده که اینطوری به نظر میاد؟ … دوباره برگشتم به حالت اول و چشمم افتاد به خورشیدی که به سختی از بین لایه های پرده اتاق خوابم داشت سعی می کرد خودشو به نمایش بذاره. از جام بلند شدم و پرده اتاقمو کنار زدم. خورشید یه نگاهی بهم کرد و گفت: چه عجب تو بیدار شدی! می دونی چند وقته من بالای سرت ایستادم که با هم یه روز بی نظیر رو شروع کنیم؟ من با لبخندی که کمی هم خجالت توش بود بهش جواب دادم:

اون شب خیلی خسته بودم. روز سخت و پر از مشغله ای رو پشت سر گذاشته بودم. تازه داشت چشمام سنگین میشد که صدای زنگ گوشیم من رو از جام پروند. اولش کلی غر زدم و یه کمی بد و بیراه به کسی که این وقت شب زنگ زده زیر لب زمزمه فرمودم. خواستم جواب ندم. ولی راستش نگران شدم. هرکی هست لابد کارش واجب بوده که این وقت شب تماس گرفته. به زحمت از جام بلند شدم و رفتم سراغ گوشیم. یه شماره ی عجیب غریب بود. حتی تعداد رقمهاش از حد عادی کمتر بود. ترسیدم از این کلاهبرداریها که از سیمکارت سوء استفاده میکنن باشه. ولی به

تابستون شروع شده و گرما داد همه رو درآورده بود. بر عکس هر سال اون سال هوا بیشتر از اونچه که همیشه بود گرمتر به نظر می رسید. با خاله زیر باد کولر بافت قالی جدیدی رو شروع کردیم. یادمه اولین گلی که زدم یکی از تارهای قالی پاره شد و بعد از درست کردنش خاله نگاهی بهم انداخت و گفت عاطفه تو تا آخر این قالی شوهر می کنی. با اعتراض گفتم خاله دوباره ازدواج!! خاله لبخندی زد و گفت دختر به جان عزیزت راست میگم. یادمه چند باری که قالی می بافتیم و یه تارش به دست یکی از دخترای روستا پاره می شد، اون دختر قالی

  دو سه روزی می شد که امتحاناتم تموم شده بود و من هنوزم درگیر درس بودم اونم بخاطر کنکور. یعنی میشه این کنکور لعنتی تموم بشه؟ خسته شده بودم. دیگه کشش نداشتم. از طرفی دوری پدر و مادرم و از طرف دیگه ماجرای داوودی و رامتین. واقعا دیگه نمی کشیدم. مشغول درس خوندن بودم که تقه ای به در اتاق خورد.   بفرمایید.   در به آرومی باز شد و ثریا خانم وارد اتاق شد. لبخندی زدم و گفتم:   بله؟ کاری داشتین ثریا خانم؟   اونم لبخندی زد و گفت:   رامتین خان گفتن برین تو حیاط کارتون دارن.   با تعجب گفتم:   مگه رامتین خونست؟

روز عروسی دیاکو رسید و به راستی اون روز و شبش برام شد یکی از بهترین خاطراتم. همه چیز عالی بود و شادی خاله ی مهربونم بهم آرامش می داد و باعث می شد کلی لذت ببرم. بعد از عروسی دیاکو همه برگشتن سر خونه و زندگیشون به جز مهمون های خارج که قرار بود یازدهم برن و چهار روزی مونده بود به روز رفتنشون. بعد از اون روز دیگه هیچکس حتی دیاکو از ماجرای عشق فربد و اینا حرف نزد، ولی من می دونستم باید به همین زودی ها جواب قطعیمو بدم. دو روز مونده به برگشتنشون دیاکو برنامه رفتن به غار سهولان رو گذاشت و قرار شد

سلام دوستان حالتون چطوره، خوبید؟ امیدوارم شاد و خوب و خوشبخت باشید. امروز بالاخره با پست آنه شرلی از راه رسیدم. می دونم که تأخیر زیادی داشتم و هیچ بهانه ای هم برای تأخیرم ندارم. دوستان من رو برای این تأخیر طولانی ام ببخشید. امروز برای شما فصلهای پنجم تا دهم از جلد ششم کتاب آنه شرلی رو آماده کردم. پس بی هیچ حرفی بریم سراغ: لینک دانلود. پیروز باشید.

  بعد از ثبت اطلاعات و پیگیری شماره ای که باهاش باهام  تماس گرفته شده بود؛  رامتین تصمیم گرفت که برگردیم خونه. توی ماشین پر از سکوت بود و اصلا هم قصد شکستن این سکوت رو نداشتم ولی انگار رامتین قصد داشت آرامش منو خراب کنه برای همین گلوش رو با سرفه مصلحتی صاف کرد و گفت:   فکر نمی کردم یه روز تو رو اینقدر آروم و ساکت ببینم.   نیم نگاهی بهش انداختم و گفتم:   ترجیح میدم سکوت کنم تا اینکه تو با حرفات منو آزار بدی.   اخم ریزی کرد و گفت:   اوه دختر تو چقدر دل نازکی. می خوای باور کنم با یه

بسم الله الرحمن الرحیم و سلام! شهادت مولی الموحدین، امیرالمؤمنین، امام علی علیه‌السلام تسلیت باد!   باز هم با یه مطلب دیگه از مجموعه «هوش و سرگرمی» اومدم. اما این بار از جدول خبری نیست. نه از نوع اطلاعات عمومی و نه از حروف و اعداد. امروز می‌خوایم با هم یه مسأله ریاضی رو حل کنیم. یه مسأله ریاضی که دو نفر برای حلش به حضرت علی بن ابی‌طالب مراجعه کردند و امام هم عادلانه مسأله رو حل فرمودند. اشتباه نکنید. منظورم اون مسأله معروف شترهای ارثیه نیست. همون‌که سه برادر برای تقسیم ۱۷ شتر ماترک پدرشون طبق وصیت میت به امام علی علیه‌السلام مراجعه می‌کنند و حضرت یه

  حدود یک هفته بود که امتحاناتم شروع شده بود و من هم سخت مشغول درس خوندن و گذروندن امتحاناتم بودم. ساعت 4 بعد از ظهر بود و من هم خیلی خسته شده بودم چون حدود 6 ساعت میشد  که داشتم درس میخوندم. برای همین تصمیم گرفتم دفتر و کتابام رو جمع کنم و با خودم ببرمشون توی حیاط و اونجا درس بخونم. پس از جام بلند شدم و بعد پوشیدن یه دست سوشرت و شلوار سفید از اتاق خارج شدم. هیچکی جز ثریا خانم توی خونه نبود. عمو سعید و رامتین طبق معمول شرکت بودند و آرزو جون هم رفته بود خونه یکی از دوستاش.  منم تنهای تنها

به زودی بساط عقد و نامزدی آماده شد و اون دوتا رو به عقد هم در آوردن خاله گلی که روزهای اول حسابی به این ازدواج اعتراض داشت یه دفعه سکوت کرد و دیگه حرفی نمیزد یه شب که دور هم نشسته بودیم و دیاکو داشت با چینی با صدای بلند بازی میکردن و میخندیدن یهو دیاکو در میان خنده گفت مامان فربد زنگ زد گفت میان ایران برای عروسی من و خواستن ببینن شما اجازه میدی دیدم که خاله رنگش پرید ولی آروم گفت خوب بیان خوش اومدن این که دیگه اجازه نمیخواد دیاکو هم که رنگ پریده ی خاله رو دیده بود گفت مامان نترس خان عمو

دو سه روز اول ورود دیاکو روستا موندیم و خوشبختانه تمام مهمونایی که باید می اومدن اومدن و دیگه خیال ما تو بوکان از حضور مهمون راحت شد آماده شدیم و برگشتیم سر خونه ی خودمون با این تغییر که حالا دیاکو هم به ما اضافه شده بود جهتیابی کار کردن با چینی رو از سر گرفتم و هر روز یکی دو ساعتی باهاش کار میکردم ترجیح میدادم بیشتر خاله و پسرشو تنها بذارم تا بتونن با هم حرف بزنن البته گاهی که دیاکو حوصلش سر میرفت دست چینی رو میگرفت و با هم میرفتن جهتیابی کار کنن و بعد از چند ساعت که برمیگشتن بخاطر خوش گذرونی هر

سلام به همه هم محله ای های عزیز و گل. اول بابت تموم راهنمایی هاتون متشکرم و دوم بابت ناپختگی های داستانم متاسفم. اولین تجربمه و شما اساتید بزرگ منو ببخشید. من پارت اول رو تا جایی که در توانم بود و از گفته های شما فهمیدم تصحیح کردم و میخوام به همراه پارت دوم بذارم تا باز هم از  نظرهای سازندتون استفاده کنم. ممنون میشم که بازم کمکم کنین. ***   پارت اول بنام آن معبودی که بی ادعا عاشق است بی تمنا عاشق است بی منت عاشق است بی نیاز  عاشق است و در آخر با تمام وجود عاشق است ****   با صدای مامان سرم رو