Tag: دل نوشته

امشب ,,, چه شبی هست ,خیلی دلم گرفته , خدا,,,,خدا جون,,,,خدای مهربان,,,,دلم می خاد گریه کنم , دلم می خاد با تمام وجودم فریاد بزنم ,می خام صدای فریادم به گوش همه اهل دنیا برسه می خام حتی فرشته ها هم بشنوند دلم می خاد تکان تکان خوردن شانه هایم رو با تپش قلبم یکسان کنم می دونی خدا جون همش با ما مهربانی می کنی , همش به فکر ما هستی , راستش همه کارهایت رو ول کردی چسبیدی به ما بنده های نا شکر ,با این که می دونی همش گناه می کنیم باز ما رو می بخشی , و می گویی هر وقت از گناه سیر

باز دلم در باد چون پری به این سو و آن سو میرود و آتش را چون سیلی در جانم می کوبد و دردی از نوع نیاز را در آسمان دلم گلریزان می کند باز چه شده باز هم مانند همیشه دردی بی انتها که جز صبر چیزی نمی طلبد و عمق سیاه دلم رو با چراغی تیره تاریکتر می کند مگه نه این که کار چراغ روشنایی هست چرا این چراغ مرا از تاریک هم تاریکتر می کند و تمام احساسم رو چون موج ثونامی بر ساحل احساسم می کوبد و احساس و احساس در هم می شکند همانند سنگانی که در رود خروشان در هم می تنند

در هالی که در حسرت دیدن صورت دخترم هستم هزاران فکر دیگر چون طوفان به سمتم در حال حرب می وزد گویی که تمام عالم با من ستیزه دارد یک درد یا هزاران درد نمی دانم این عدالت پشت کدام کوهی مخفی شده نمی دانم شب ها رو چه جوری به صبح برسانم همش فکر و خیال, ما خدا نداریم اگر داریم پس کجاست ها چرا اون هم مخفی شده من که دارم صداش می کنم ولی حتی انعکاس صدای خودم رو هم نمی شنوم یعنی هر چه در این سکوت داد می زنم به هیچ جایی نمی رسه همش سکوت و همش تا بی نهایت یعنی من خول

سلام، این دفعه خیلی خیلی خوشحالم. از اون خوشحالیها که باید توی ی لیوان پر از یخ در بهشت غلت بزنی تا بفهمیش، از اون خوشحالیها که توی ترقه زدنن وسط ظهر تابستون خودشو مخفی کرده، ی خوشحالی که وصفش از خودش بیشتر میشه! امروز اولین جلسه ی کلاس تدوین صدا رو توی خانه ی ریاضیات برگذار کردم. خعلی به خودم چسبید چون همیشه توی دلم مونده بود که چیزهایی که موج نور توی کتابش نگفته رو به بچه ها بگم. اولش هیش کس نیومده بود و کلاسم مث شهر ارواح بود. بعد، یواش یواش، هف هش تایی پیداشون شد و کلاسو شروع کردیم. از وول خوردنام نگو و

بد جوری دلم گرفته از زمین و زمان و هر کس شاکی هستم و احساس غم در من چیره شده و صدایی می گوید برو و قلم بردار و تمام احساس خود رو در قالب دل نوشته ی بنویس پس من می نویسم … باز سایه سیاه ابران بارانی دلم رو تاریک کردن باز فتنه ی در راه هست باز طوفانی و باز بارش سهمگین دیدگان ابری که نه زمان می شناسد و نه مکان آری این فریاد طوفان زخمی کهنه در عماق دلم هست که باز احساس درد و سوزش خود از نمک بی وفایی رو داد می زند گویی تمام وجودم در رگهایم فریاد می کشد آری این

بچه ها سلااام. فعلا زیاد وراجی نمیکنم. البته نه اینکه فکر کنید بعدا هم زیادی وراجی نمیکنم ها! خیر. الان چون خوابم مییاد و کار دارم و صبح زود باید برم جایی، وراجی نمیکنم. تازه، دارم وراجیهام رو در گزارشی که مربوط به دیدارم با پکتوسیهای جالب انگیز ناک هست جاسازی میکنم. پس فعلا چکیده، خلاصه، مختصر، به اجمال میگم و یادآوری میکنم که تو رو جون جدتون، اگه میخواهید خداوند شما را به سنگی، منگی، بنگی، یا خلاصه به ی موجود نا فرم تبدیل نکنه، پست کپی نگذارید یا کم بگذارید. توی این سایت، باید به نوشتن و گفتن و خوندن دغدغه ها و تجربه ها و چالش

کاش میشد همه چیز و همه کس دوباره مثل قدیم تر ها میشدند! کاش تو باز بودی و میشد با تو بود. کاش من بچه بودم و محبت های همه به من دوباره برای یک بار دیگر هم که شده جنس واقعیت میشدند! در طول تمام سالهایی که با یک عالمه سختی بزرگ شدم و کودکیم از من ربوده شد، خیلی از دنیا و دنیایی ها خسته شدم. چطور بتوانم تحمل کنم جامعه ای را که قد سر انگشت به من توجه ندارد و تنها از سر انگشت برای اشاره به من به عنوان نابینایی قابل ترحم استفاده میکند. چطور گله نکنم و دم نزنم وقتی بهترین دوست های

خوشحالم که تو امروز، امشب، یازده سالت شد. یک سال به بزرگ شدنت نزدیکتر و یک سال از معصومیتت دورتر شدی. طوری نیست. همین که هستی، همین که در زندگی جریان داری و پیشرفتت روز به روز مایه ی افتخار خودت، مایه ی افتخار من و شاید مایه ی افتخار دیگرانی میشود کافیست. همین که با وجود محرومیتت از درک مفهومی به نام پدر، باز به سمت سعود در حرکتی، همین که بدانم دستهای کوچکت از همین حالا به دنبال کوچک کردن مشکلات بزرگند برایم بس است. همین که بوی عطر تازه خریده شده ات را از پس گردنت و از دور گوشهای همیشه خواستنیت میشنوم برای من بس

پرم از امید و نا امیدی. احساساتم قاتیند. زندگیم شده پر از باید ها و نباید ها، دو دلی و تردید، غم و شادی، همه چی و همه چی و هیچی. نمیدونم. اصن نمیفهمم از کجا میخوام بنویسم و چطوری باید شروعش کنم. نمیدونم این سبک نوشتنم طوری هست که کسی اصن بخوندش یا نه. ولی به هر حال، من باید بنویسم و بگم و بریزم بیرون خودمو. من وقتایی که خودمو مینویسم، ی حس سبک شدن و راحتی بهم دست میده. انگاری که ی بار سنگین صد کیلویی روی دوشت باشه بذاریش زمین. یکی دو ماهی میشه موبایلم خراب شده و ده جا بردمش کسی نتونسته کاریش کنه.

اصلا توی فاز تصویر سازی و خوشگل نوشتن نیسم امشب, امشب دلم خیلی خیلی واسه دوران کوچیکی هام تنگولیده! دوس دارم میشد برگردم بچگیم, اون وقتا گاهی از دوسام بودن خیلی هوامو داشتن, دسمو میگرفتن میبردنم بیرون, یا با دوچرخه یا موتور تاب میخوردیم توی شهر. داداشمم بود, اون موقع ها وقتش آزاد بود, بیرونم می برد, تابم میداد, منو با مغازه ها و دوستاش آشنا میکرد, یادمه وقتی داداشم میومد ترمینال زاینده رود منتظرم میشد که من برسم و از سرویس مدرسه پیاده شم چه قدر واسم لذت بخش بود! داداشم منو می بردم توی ساندویچی ترمینال که توی فضای سریع السیرش فقط و فقط آهنگهای لوس آنجلسی

درود به همه اون وقت‌ها که خودم وبلاگ داشتم عادت داشتم هر از چند گاهی یه خورده چرندیات شخصی بنویسم. اینجا که اومدم اول تصمیم نداشتم همچنین کاری بکنم. چون از نظرم اینجا یه جای عمومی هست و جایی برای نوشته‌های شخصی نیست. البته به جز نوشته‌های مدیر که به هر حال اینجا حق آب و گل داره! اما کم کم شخصی نویسی اینجا گسترش پیدا کرد. اینه که منم گفتم یه چیزی بنویسم. آخه هرچی اینجا پست دادم در مورد کامپیوتر یا کتاب بوده. یه خورده تنوع لازم دارم. البته نه که چیز خاصی واسه نوشتن داشته باشم. چون زندگی من مثل مدیر عزیزمون اونقدر فان نداره! ولی