خوب ی نوشته ی کاملا ساده از من کاملا پیچیده دارید می خونید و اصلا هم مجبور نیستید بخونید. من قبلا که گوشکن ی وبلاگ بیشتر نبود، گاهی وقت ها، هر روزم رو یادداشت میذاشتم و الان اگه کمتر میذارم، واسه مشغله های زیاد و رعایت عمومی شدن اینجاست ولی دیگه میخوام رعایت نکنم چون به شهروز و بعضی از بچه های دیگه گفتم میخوام ی وبلاگ شخصی بزنم. بهم گفتند چرا؟ گفتم چون نمیشه اینجا مرتب یادداشت گذاشت. گفتند خیر. اینطوری هام که میگی نیست. تا حالا شده یادداشت بذاری کسی بهت بگه چرا؟ گفتم نه. گفتند پس بیخود قضاوت نکن. دیدم حرف‌شون کاملا منطقیه و این مسئله فقط در مورد من نیست. شما هم میتونید یادداشت های خودتونو اینجا بگذارید البته بعضی ها یادداشت دو خطی میذارند و انتظار دارند پست‌ها‌شون منتشر بشه که باید به این دسته از افراد عرض کنم آخه قربون شکل ماهت! یادداشت های دو خطی، فقط به درد مود فیس‌پوک و اسکایپ و توییت می خورند نه به درد انتشار توی گوشکن که همه انتظار دارند حد اقل از هر پستی، نصف صفحه به بالا نصیب‌شون بشه. راستی از پستچی گرامی ممنونم که من نسیب رو اینجوری غلط با س نوشته بودم و بهم گوشزد کرد نصیب رو با ص بنویسم. واقعا چه سوتی بزرگی! حالا اگه همین سوتی رو هم صوتی ننویسم و قات نزنم و اشتب نکنم خعلیه!

خلاصه که بگم اینجا برخلاف انتظار بعضی ها که گوشه کنار میگند گوشکن باید ی سایت صرفا آموزشی باشه، تنها آموزشی نیست. بلکه آموزشی، تفریحی، و در جهت استقلال شما ها و ما هاست. قرار نیست انتظار داشته باشیم اگه اینجا بیست تا تیتر زده میشه، همش دانلود برنامه ی فلان، دانلود آموزش بهمان، پادکست صوتی بیسار باشه و همش فرو رفته باشیم توی برنامه و آموزش. بالاخره دل‌نوشته ها، اخبار مهم در زمینه ی نابینایان، تجربه های شیرین و تلخ و پر‌ارزش شما هم‌محلی ها، خاطرات، آموزش های کار های روزمره، کار های فنی، مهارت های شخصی، مهارت های زندگی، منابع مطالعاتی دست اول، مطالب طنز و خنده‌دار و یکپارچگی با جامعه ی چشم‌دار ها هم جزو اهداف این سایت هست و اگر کسی میگه گوشکن مثل قبل نیست که همیشه پر از  آموزش بود، باید بهش بگیم اتفاقا اون اوایل که گوشکن اونطوری بود، اصلا هم خوب نبود! الان خوب شده که از شیر مرغ، تا جون آدمیزاد توش پیدا میشه. مثلا فرض کنید یکی از بچه های با حال و با وفا مثل محمد میر‌قاسمی، مگه چقدر وقت و انرژی میتونه بذاره؟ بالاخره همینطور که اون آموزش ی برنامه رو توی محله واسه ما میذاره، انتظار داره ما هم تجربیات خودمونو توی محله واسش بذاریم دیگه! نه؟ اینطور نیست؟ خوب. پس این از این که حرفامو باید ی جایی می گفتم و توی این یادداشتم گفتم. ضمن اینکه به شدت از همه ی شما که فعالانه منتظرید ی ایده ی غیر کپی و ی ایده ی نوی غیر تکراری به ذهن‌تون بخوره و می آیید اون ایده یا مطلب یا پست یا آموزش یا برنامه یا تجربه یا خاطره یا کتاب رو با هم‌محلی ها به اشتراک می گزارید، به شدت هرچه تمامتر تشکر می کنم و واقعا دمتون گرم! دمتون داغ! دمتون آتشین و سوزان! ایول به شما! شما الان کاری کردید که گوشکن، پر‌محتوا‌ترین سایت نابینایان فارسی‌زبان شده و اکثر پست هاش غیر کپی و تازه هستند. بالاخره تشکر از این همه زحمت داوطلبانه که کشیدید، می کشید و خواهید کشید، بر من واجبه! بی خیال. ی کمی هم بزنم جاده خاکی!

متأسفانه از اون جایی که من ی مقداری سوسولم، توی این دو هفته که ی دندان عصبکشی، ی دندان جراحی، چهار تا دندان پر و ی دندان روکش باید میشدند، کلی هوای خودمو داشتم. از کباب برگ یا کباب پر بگیر خوردم تا جیگر و دل و قلوه و شیر موز و شیر نارگیل و شیر پسته و سوپ و خورش ماست و بستنی و هرچی خوبه و هرچی تقویت داره!

پر کردن دندان اصلا درد نداره. به هیچ وجه. چون همچین لیدوکایین تزریق می کنند توش که اگه با اره برقی هم ببرندش متوجه نمیشی و با خودت میگی دنیا چه خوبه. فقط ممکنه یکی از عوارض پر کردن که از همه بدتره دچار شما بشه که شایدم نشه. من چهار تا دندان توی این دو هفته پر کردم که یکیش به این عارضه دچار شد. اونم اینکه بعد از اینکه پر شد، فعلا ی شش هفت روزی هست به آب یخ، غذای شیرین، جویدن، چای و مایعات داغ، حساس شده و به شدت درد می گیره. دکتر بهم گفت طبیعی هستش و ی بیست سی روز که بگذره، درست میشه یعنی خوب میشه.

و اما عصبکشی ی مقداری درد داره که زیاد نیست. درد هم نیست. مثل حالت ضعف رفتگی می‌مونه و فقط اونم ی ده پانزده روزی حساس میشه به فشار جویدن ولی به آب گرم و سرد مثل دندانی که پر کردی حساس نیست چون در واقع دندان مرده و دیگه حس نداره. برای اینکه دندان عصبکشی شده دیگه زنده نیست، آسیب‌پذیر‌تر میشه و هر آن ممکن هست که در اثر جویدن غذا یا مواد داغ یا سرد، با وجودی که درد نداره، دیواره های دندان خرد بشند، بریزند پایین و دندان شکسته بشه یا کلا از هم بپاشه که باید کشیده بشه و حیفه. برای جلوگیری از این موضوع، دندانی که عصبکشی شده و در واقع مواد توش خالی و تمیز شده، باید روکش بشه. امروز که رفتم کلینیک، کلا کار های دیگه ی دندان هام تمام شده بود و فقط مونده بود یکی تراش دندانی که عصبکشی شده بود برای قالبگیری ساخت روکش و یکی جراحی دندان عقل نهفته ای که گوشه ی فکم قائم شده بود. از تراش دندانم ناراحت شدم. درد نداشت. دکتره کارشو توی بی حسی و سرعت کار وارد بود ولی ناراحتیم از این بود که بخشی از دندانم تراشیده شد و از دست رفت. البته بازم نسبتا زود به دادش رسیدم چون چند روز دیگه که قالب روکشم آماده بشه، می چسبانندش روی دندانم و دیگه نیاز نیست شکسته بشه و کشیده بشه. یعنی هنوز ریشه ی دندانم را حفظ می کنم و این خوبه!

جراحی دندان عقل، از اون مواردی بود که من سوسول نسبت بهش حس استرس‌ناکی داشتم. توی اینترنت خونده بودم که خیلی خونریزی داره، از همکارامم شنیده بودم که خیلی درد داره. خصوصا بعد از اینکه اثر بی‌حسی تمام بشه. هنوز اثر بی‌حسی تمام نشده که بگم چقدر درد داره. خدا به دادم برسه. من تحملم کمه! فعلا واسه احتیاط ی عدد کپسول مگافن خوردم که اگه قرار شد دردی بعد از اتمام بی‌حسی باشه، دردش کمتر بشه. 45 دقیقه بعد از جراحی، گاز روی دندانم رو برداشتم و دو عدد بستنی با همون طرفی که دندانم جراحی و درآورده شده بود خوردم تا خنک بشه و هم زودتر بسته بشه و هم یخ بشه درد و خونریزیش کمتر بشه. یک لیوان آب‌نمک هم درست کردم گذاشتم توی یخچال تا خنک بشه و بعد قرقره کنم که دهانم ضد عفونی بشه. فعلا باید چیزای یخ بخورم. چیزای نرم و یخ. خورش ماست، سوپ سرد، بستنی، آب‌نمک خنک. هرچی دمای دهانم بالاتر بره، احتمال باز شدن زخم، خونریزی و مصیبت های بعدش بیشتر میشه.

در کل که برای پر کردن یا تراشیدن، با ی مته دندانت رو سوراخ می کنند، برای عصبکشی چند عدد سوزن فرو می کنند توی دندانت و برای جراحی، با تیغ یا کاتر، بخشی از لثه رو شکاف میدند تا دندان رو بکشند و بعد بخیه می زنند. همیشه هم ی دستگاه مکش توی دهانت میذارند تا آب‌دهن رو از دهن بکشه بیرون که هم واسه فرو دادن اذیت نشی و هم محیط کاری توی دهان خشک باشه. ی قالب سفت هم روی دندونم گذاشتند و برداشتند که داخلش ژله ای بود تا شکل دندانم روی قالب هک بشه و از روش روکش رو بسازند.

همین دیگه. به نظر من، به جای جیش، بوس، لالا، باید بگیم جیش، مسواک، بوس، بعد لالا. حالا کوچیکا که دندان های شیری دارند هیچی، اینا دوباره دندان در مییارند ولی ما بزرگ ها باید خیلی مواظب دندان های تجدید‌ناپذیر خودمون باشیم. تازه من این کارا رو که یک میلیون تومان خرج برداشت، با کمک بیمه ی تکمیلی ای که داشتم انجام دادم وگرنه خدا میدونست چقدر خرجم میشد. من همه ی این کارا رو به جای یک میلیون تومان، فقط صد هزار تومان دادم و اون نهصد هزار تومان باقی رو بیمه ی ایران داد واسم. مسواکی که چند وقت ی بار می زدم رو دیگه همیشگیش کردم و دیگه حاضر نیستم دندان هام رو بیش از این در معرض خطر قرار بدم. فقط وضعیت یکی دو تا از دندان هام بد هستش. یعنی کجند و ارتودنسی نیاز دارند که بیمه ی تکمیلیم پوشش نمیده و حدود دو میلیون تومان خرج داره. باید پولامو جمع کنم دندان هام رو مرتب کنم. طول درمان ارتودنسی بین شش ماه تا هجده ماه طول می کشه ولی قبل از درمان باید پول جمع کنم. پووووول! فعلا که نمیتونم حرف بزنم چون جراحی کردم و اینه که معمولا تماسامو جواب نمیدم.

هیچی دیگه. خوندید یا نخوندید، بدتون اومد یا خوشتون، نمیدونم. فقط فعلا نوشتم که نوشته باشم. واسه دل خودم نوشتم. هفته ی دیگه میرم واسه کشیدن بخیه های جراحی امروزم و چند روز دیگه هم واسه روکش. اگه تجربه ای دارید که به من کمک می کنه، خوشحال و ممنون میشم واسم بنویسید.

چاکرات همگی دربست، عمو مُجی!

لذت ببرید از زندگی!