سلام بچهها! چطورید؟ خوبید؟
میخوام برای اولین بار به اشتباههای خودم تو اولین سال کاریم اعتراف کنم. اشتباههایی که باعث شد این بلا سرم بیاد. چه بلایی؟ تا آخر بخونید میفهمید. من همیشه عادت داشتم که هر مشکلی برام پیش بیاد، ببینم خودم چقدر و کجا مقصر بودم. ولی چند وقتی سرطان گرفته بودم و دیگه نمیتونستم اینجوری باشم. خخخخ شهروز بیا که یه درمان پیدا شد.
قبلا تصمیم داشتم که بدیها و نامردیهایی که بعضیها در حقَم کردن رو بنویسم. خوب که فکر کردم، دیدم خودمم مقصرم و نمیتونم به همه بگم فلانی چنین کرد و بهمانی چنان. به هر حال خودتون بخونید و قضاوت کنید.
بگذرم از این که سال 89 تو آزمون استخدامی آموزش پرورش شرکت کردم و با دوَندگیهای زیاد بالاخره پارسال استخدام شدم. این مسائل کم و بیش برای همه نابیناها پیش میاد.
اول مهر با عشق و علاقه زیاد وارد مدرسه شدم. با دانشآموزای کلاس دوم رفتم تو کلاس. هنوز سلام و احوالپرسی نکرده بودم که همکارم که قبلا هم میشناختمش اومد تو کلاس و بچهها رو یکی یکی معرفی کرد.
گفتم مرسی. بقیَش با خودم.
گفت دوتامون با همیم. تعجب کردم که چطوری یه کلاس به دو تا معلم دادن.
شایدم چیزی بهش گفتم که الان یادم نیست.
گفتم اشکال نداره. فقط بشون بگو دوتا کلاس بمون بدن که بچهها رو تقسیم کنیم. اولین حماقت من این بود که وقتی اون تو کلاس بود درس نمیدادم. واقعا نمیتونستم مسلط باشم. ولی اگه به هدفم فکر میکردم، میتونستم حد اقل زمانهایی که اون درس نمیداد، من با بچهها صحبت کنم. روز دوم سوم وقتی بچهها سر کلاس بودن چنتا سؤال نوشت که از بچهها بِپُرسه. چند دقیقه گذشت. طبیعیه که تو این شرایط بچهها حوصله شون سر بره و شیطنت کنن. دوتا از بچهها که عشق دعوا بودن، پا شدن و یه کشتی حسابی گرفتن. منم به هوس افتادم. خخخخخ خلاصه به سختی تونستیم اینا رو بشونیم سر جاشون. خب اگه من مشغولشون میکردم این اتفاق نمی افتاد. جالب این بود که یه خرده که میگذشت یکیشون میومد به من میگفت بذار یه خرده دعوا کنیم. بار دوم که این اتفاق افتاد همکار سوممون اومد و یه چک خوشکل به هردوشون زد. بله. اینم یه شیوه برخورده که به نظر من ساده ترین کاره. اعصابم خورد شد که چرا باید دوتا معلم تو یه کلاس باشن که من نتونم اونجوری که باید کار کنم. در نتیجه همچین اتفاقی بیفته. ولی باید کار میکردم هرجوری بود کار درستو باید انجام میدادم. زنگ تفریح که رفتیم پیش همکار سوم، ایشون به من گفت که ببخشید دخالت کردم. یه بارم بهم گفت، شما سال اوّلته اگه اشکال نداره بعضی وقتا ما بیایم سر کِلاسِت و بعضی وقتا شما بیا. من احمق فکر کردم منظورش همون نصفه کلاسیه که قراره بهم بدن. از پیشنهادش خوشم اومد.
از همون موقع شک کردم که نکنه به اون همکار نابینا که مدعی شده بود یه کلاس به هردومون
دادن، کلاس ندادن و اون لجش گرفته و اینجوری گفته. خوب چرا باید کلاس نداده باشن! اون که سابقش بیشتره؟ شاید چون من از طریق آزمون اومدم و اون با پارتی، این کارو کردن. احمقی دوم یا سومم این بود که یکی دو هفته با خودم درگیر بودم که برم از سرپرست آموزشی بپرسم و بفهمم جریان چیه. اما نمیخواستم سوء تفاهم پیش بیاد. از طرف دیگه اونا با ایشون رابطه بهتری داشتن و ممکن بود همه چیزو بهش بگن و داستانی درست بشه. ارزش نداره طرفو که یه جورایی رابطه دوستی هم با من داشت و برای اومدن به این مدرسه راهنماییم کرده بود ناراحت کنم. آره این احمقیه نه خوبی. این درگیریها انقدر روح و روانم رو به هم ریخته بود که کنترل از دستم خارج شده بود. به سختی کلاس سه چار نفری رو که حاصل تقسیم ایشون بود، اداره میکردم. یه حماقت منجر به حماقتهای بدتر میشه. با خودم لج کرده بودم. بی انگیزگی و احساس اضافی بودن باعث میشد که دیر برم مدرسه و یه بهونه دست مدیر بدم که فکر کنه مسؤولیت پذیر نیستم. یه بار معاون مدرسه گفت چرا دیر اومدی؟ گفتم چه فرقی داره. من که مسؤولیتی ندارم.
کم کم شک من بیشتر شد. تا این که یه بار که تو دفتر مدیر نشسته بودیم به شوخی به همکار نابینام گفتن هر روز میری اداره وداد و بیداد راه میندازی! یادم نیست چه جوابی داد که مدیر گفت: خب قانونا مدرسه استثنایی دو تا کلاس نابینایی بیشتر نباید داشته باشه. حساب کار اومد دستم. احمقی بعدیم این بود که بهش نگفتم، فلان فلان شده! تو که چیز دیگه ای به من گفتی! خودمو زدم به اون راه. یعنی من نشنیدم.
خب نوبت درگیری بعدی شد. باید یه روز بشینم با دوتاشون حرف بزنم و تکلیفمو روشن کنم. هی امروز فردا… کردم. همون حماقت سابق. امروز فردا کردنم شاید دلایل دیگه ای هم داشت مثلا این که کی و چجوری بهشون بگم که احساس نکنن من عقده کلاس داشتن دارم .
یه چیز دیگه ای که تو این مدت اعصابمو خرد میکرد، این بود که مسؤولیت بچههایی که زیر دست ایشون بود به عهده من بود و من با حماقتهام اونا رو به اون سپرده بودم. خب لازمه یه کم از شیوه کار ایشون بگم تا بدونید، منظورم چیه. یه آدم با تفکری محدود. یه آدم بسته. شاید اگه تو دبیرستان تاریخ درس میداد، موفق میشد. ولی فکر نکنم. کلاسداری هیچ نمیدونست و نمیفهمید که بچه کلاس دوم چه تفاوتی با خودش داره. براش کاری نداشت که بچهها سر صدا کنن، بزنتشون، اگه درس یاد نگیرن بهشون بگه بیسواد، اگه شیطنت کنن و به خاطر تربیت غلط دعوایی راه بندازن، بهشون بگه اراذل و اوباش و با کتک بشونه سر جاشون. براش عجیب بود که این همه میزنتشون و بازم دعوا میکنن. البته گهگاهی هم به خیال خودش با شوخی بچهها رو میزد. روش تدریس جالبی هم داشت. کتاب رو میگرفت و از روش میخوند.
بالاخره یه روز که روانشناس مدرسه که نمیدونم بهش چی میگن، بچهها رو تو یه کلاس جمع کرد که باشون صحبت کنه. فرصت خوبی بود ما هم تو یه کلاس دیگه جمع شدیم. باهاشون در این مورد صحبت کردم. گفتن که تو سال اولته و باید سر کلاس ما بیای تا یاد بگیری. ما هم همین کارو کردیم. خب یه جورایی حق با اونا بود. من میتونستم این مسأله رو بپذیرم و یه برنامه ریزی کنم که هم بتونم به اهدافم برسم و هم شیوه کارو یاد بگیرم. مثل روندم. اواخر سال مدیر منو صدا کرد. گفت مادرا میگن تو سر کلاس آهنگ گوش میدی. قوانینی که معلم باید رعایت کنه و مسائلی که در مورد بچههای ابتدایی مطرحه و من نمیدونم. خب من دبیری خوندم و این تا حدی به من کمک میکرد ولی هنوز لازم بود چیزهایی رو یاد بگیرم. درسته که اون همکار بینا که واقعا معلم خوبیه و رابطه دوستانه با بچهها داره، زیادی به بچهها آزادی میداد و اشکالات اینچنینی داشت که من متوجهش میشدم. ولی قطعا موارد زیادی بود که میتونستم ازش یاد بگیرم. الانم خیلی چیزا یاد گرفتم ولی نتونستم به اهدافم برسم و اعتبار نداشته مو هم از دست دادم. یکی از حماقتهای من که همیشه با من بوده و هنوز هم دارم اینه که اگه معنا و محتوا و اصل سر جاش نباشه و من نتونم به هدف اصلی که دارم نرسم، دیگه هیچی مهم نیست. حتی اعتبار و حرمت من. دیگه مهم نبود که مدیر و والدین بچهها راجع به من چی فکر کنن. نیازی نمیدیدم که قوانین مدرسه رو رعایت کنم. وقتی روحیَم خیلی به هم میخورد و نمیتونستم تحمل کنم. مینشستم تو یه کلاس و آهنگ گوش میدادم. من هر وقت خیلی ناراحت بشم و اعصابم به هم بخوره، موسیقی سنتی گوش میدم یا یه شعر غمگین مرتبط میخونم.که معمولا یه رگههایی از عرفانم دارن. یه بار گوشی رو گذاشتم تو جیبم و بهش hands free وصل کردم. و تو کلاس قدم زدم. زنگ کلاس شد و همکار نابینا فرمود که برو سر کلاس . در همون حالت رفتم سر کلاس. مادر یکی از بچهها که هر وقت ما نباشیم میره تو کلاس تا بیاییم، منو دید و با صدای کم گفت آهنگ گوش میدی! چیزی نگفتم. من هر وقت برم کلاس یه کم ساکت میمونم تا بچهها آرومتر بشن و بعد درسو شروع میکنم. این بار تا وقتی که درسو شروع نکردم آهنگو قطع نکردم.
یه بار از همکار بینام شنیدم که مادرا به کار تو معترض شدن و میگن که تو با بچهها بازی میکنی.
گفتم باشه. خودم باشون صحبت میکنم. رفتم تو کلاس و دیدم تو کلاسن داشتن میرفتن که گفتم وایسید باتون صحبت دارم. راستش اولش عصبانی شدم و گفتم منم معلمم و این روش کارمه و هیشکی حق نداره تو کارم دخالت کنه. گفتن ما نمیدونستیم روش کارته و از این حرفا. آخرش ازشون معذرتخواهی کردم و گفتم اگه تو کار من ایرادی میبینید بیاید به خودم بگید خوشحال میشم.
برگردم به اصل مطلب. بالاخره اداره تصمیم گرفت که همکار نابینام به عنوان بریلآموز تو مدرسه باشم و من معلم کلاس دوم. یه هفته یا کمتر شرایط اینطوری بود. تو این مدت من هنوز به حالت عادی برنگشته بودم. خب اینم از ضعف و حماقت من بود. یه روز گفت که من میخوام برم مشهد. امشبم با مدیر هماهنگ میکنم. فرداش که رفتم مدرسه با بچهها سلام علیک کردم. بعد یه خانمی اومد و گفت من جایگزین آقای فلانم. بعد از چند ثانیه همکار بینامون اومد و گفت مدیر کارت داره. رفتم پیشش و ایشون گفتن که از این به بعد شما بریلآموزی و فلانی معلم دوم. اشکالی که نداره؟ گفتم نه. با توجه به مطالبی که راجع به ایشون گفتم، شکست بدی خورده بودم.
اواخر سال تحصیلی مدیر منو صدا کرد. یه اعتراضهایی به کار من گرفت. گفت مادرا گفتن، سر کلاس آهنگ گوش میدی. گفتن که از وقتی که تو اومدی درس بچههاشون ضعیف شده. چرا بعضی وقتا همه سر کلاسن تو نیستی؟ گفتم شما به من کلاس ندادین که. گفت تو باید با فلانی و فلانی همکاری کنی. اگه تا آخر سال خودتو نشون ندی مجبورم به اداره معرفیت کنم. همکار بینام گفت که از وقتی درسای فارسی رو ایشون کار میکنن بچهها علاقمند شدن و بهتر یاد میگیرن. البته قبلا هم از همکارا شنیده بودم که این حرفو زدن.
مدرسه زودتر از موعد تعطیل شد و ظاهرا هیچ اتفاقی نیفتاده بود و قرار بود امسالم تو همون مدرسه باشم.
یه کانون نابینایان تو بهزیستی منطقه ای که من کار میکنم، هست که موسیقی و زبان و قرآن و چیزای دیگه به بچهها درس میدن. کلاسهاش پنج‌شنبهها برگذار میشه. تابستون سه چار بار رفتم اونجا. هفته پیش که رفتم همکار بینامون رو که هر هفته به بچهها سر میزد، دیدم. گفت به مدرسه سر زدی؟
گفتم، تازگیها نه.
گفت انگار میخوان جا به جات کنن.
خوشحال شدم. فردا یا پس فرداش به مدیر زنگ زدم. خیلی سرد باهام برخورد کرد. گفتم امسال تکلیف من چیه؟
گفت، برو پیش جمشیدی. که مسؤول اداره استثنایی شهرستانهای استان تهرانه.
رفتم پیشش. گفت قرار نیست جابجا بشی. مدیر تو رو سپرده به ما. مادرا هم نامه زدن و گفتن تو کلاس با تلفن حرف میزنی و آهنگ گوش میدی و. اصلا معلم نباید گوشی باهاش باشه. گفت یه کلاس به خاطر تو رفتن تهران. گفت، خود دانشآموز گفته ما از دست یگانه داریم میریم تهران. که حرف مفتی بیش نیست. البته من خودم میدونم که فقط یه دانشآموز رفته تهران. به خاطر زیاده خواهیهای مادرش. خلاصه بهم رحم کردن و گفتن که باید تعهد بدی که دیگه از این غلَطا نکنی. اگه سال دیگه ازت شکایت بشه میفرستیمت گزینش. منم ناچار تعهد دادم.
ببخشید! خیلی زیاد بود. خودمم خسته شدم. وگرنه همه چیزو نگفتم. باشه واسه یه پست دیگه. خخخخخخخ
حالا خواهش میکنم، همکارای عزیز و هر کسی که فکر میکنه میتونه به من کمک کنه بیاد و پیشنهاداشو بگه. امسال احتمالا 6-7 دانشآموز بیشتر نداشته باشیم. به قول یه بنده خدا، سگ از گله بیشتره. من چطوری باید وقتمو پر کنم. یکی از مادرا هنوز هست. چه کنم که باهاش درگیر نشم؟ خب من هدفم اینه که رو بچهها تأثیر بزارم بتونم کمکشون کنم. چیزهایی که برای استقلالشون مفیده و میتونه برای انتخاب راه درست بهشون کمک کنه بهشون یاد بدم. پیشنهادتون چیه. خلاصه در باره این موضوع هر پیشنهاد یا انتقادی که دارید بگید. مرسی