به نامِ خالقِ عشق ، به نامِ برترین حس ، به نامِ هستی و نیستی

عشق در نهان است ،تارُ پودش در عمقِ جان است.
عشق ، محصولی از روحه خدا ،که تا لحظه یه مرگ از انسان نمی شود جدا.

غصه ، و دل تنگی ، و استرس ، ، و بیتابی دارد به اون خدا،
هرگز مکن گِلِه ، چون عاشق سر از بدن هم می کند جدا ، باور نداری ، به اون خدا.

عاشق که شدی برای اولین بار ، هی میگی خدا این چه حسیه ، یه طوری میشم انگار،
سر از پا نمی شناسی هم خوش حالی ، هم غمگینی ، ای بابا چِم شده این بار!

همه می فهمند هستی پیِ دلدار ، تو پیشه خودت میگی اینا دیوونه شدن انگار ، پِچ پِچ می کنند و زیره خنده می زنند یک بار!
بی خوابی در شب ، شاعری هم برای بخشِ بعد ، دیوونه شد دیگه رفت از دست برای ابد.

حالا وقتِ اون رسیده که نه مثلِ خدا ، ولی معبودی داشته باشی از جنسی جدا!
عشق آمدُ خانه یه دل شد چراغونی ، مهمانی رسیده از راه ، که جانِت هم کمه اگر بکنی قربونی.

لحظه دیدنش مثلِ بهار است ، شکوفه ها جوانه زدن از عمقه دل وقت دیدنه ، دل بی قرار است.
جانِ من بیا ، یارِ من بیا ، عشقِ من بیا ، که معشوقت چشم انتظار است.

فدایت می کنم ، نثارت می کنم ، تو بگو چه می خواهی ، که معشوقت در بندِ یار است.
درست است این خودِ عشق است ، عشقِ پاکی که از جنسِ بهار است ، کیمیاست که در این روزگار است.

عشق است عشق است که ماندگار است ، و شادمهر شاعرِ این لحظه یه بی تکرار است ، عشق گلِ نوبرِ بهار است.