سلام هم محلی ها. اولش بگم من آدم سیاسی ای نیستم. یعنی ترجیح دادم کاری با سیاست نداشته باشم. به حال من که فرقی نکرده از این به بعدش هم نمیکنه پس این متن رو سیاسی برداشت نکنید و از دید سیاسی بهش نگاه نکنید. انگار این بیشتر یک دردو دل اجتماعی باشه بهتره.

به نظرم این مملکت هم دیگه شورش را درآورده. مسخره بازیشون شش ماه به انتخابات شروع میشه شش ماه بعدش هم فروکش میکنه. در جمع یک سال بلاتکلیفی! آخه برداشتید مثلا اسکایپ رو بستید که چی؟ گوگل تاک رو بستید که چی؟ همین دو تا وسیله ی ارتباطی ای که نابینا ها تازه با بدبختی و کلی کتاب و آموزش و من برو تو بیا یاد گرفته بودند و تازه داشتند هم دیگه را پیدا میکردند هم گرفتید قلع و غم کردید؟ بابا دست گلتون درد نکنه! برید کلاهتونو یه شاخ بذارید! جایگزین ملی ای که برای ایمیل خارجی گذاشتید صفحاتش خطا میده چه برسه به اینکه بخواهید سامانه گفتگوی صوتی تصویری واسه چهل میلیون کاربر ایرانی فراهم کنید! شما دولتی ها که نه آب شدید واسه ما نابیناها نه نون! توی بهزیستی که تحقیرمون میکنید انگار اومده باشیم گدایی! خوب این پول مشارکتهای مردمه,پول  نفته, حق ماست, اصلا خودتون به ما اختصاص دادید, طبق فرمایشات مسئولین رده بالای نظام, این اعتبارات تخصیص داده شده اون وقت اجازه میدید که مسئولین خرده پا به خودشون اجازه بدند به ما جسارت کنند و پرداخت یک شهریه ناچیز دانشگاه را لطفی بدونند که در حق ما میکنند. من که خدا رو شکر مثل بیناها دانشگاه دولتیم و چیزی اضافه به من نمیدید!

یه نمونه مثلا آقا هزینه ایاب و ذهاب به معلولین تعلق میگیره؟ بله. پس چرا به نابیناها نمیدید؟ چون چمیدونیم, چون نابیناها اسمی جزو معلولین هستند ولی رسمی نه. از اون طرف توی ایران سپید مینویسند معاون توانبخشی بهزیستی گفته ما سالیانه پونصد هزار تومن به دانشجوهای معلولی که توی دانشگاه دولتی درس میخونن میدیم از طرفی وقتی به مددکارم میگم میگه من خبر ندارم برو از هرکی اینو گفته پولتو بگیر. دریغ از یک ریال که از این پونصد هزار تومن ها بهزیستی توی این چند سال به ما داده باشه! یکی واسه هدیه ورود به دانشگاه بود که یک سال دیر تر دادند و هاپولی شد توی کامپیوتر ولی خوب پای من فکر کنم تا همین حالا دو سه میلیونی نوشته باشند چون من دو سال دولتی شهرکرد بودم و الانم سه سالی میشه دانشگاه دولتی اصفهانم! دو سال به اضافه سه سال: مساوی پنج سال. پنج سال ضربدر پونصد هزار تومن مساوی دو میلیون و پونصد هزار تومن! میبینید؟ آش نخورده و دهن سوخته!

حالا این یکیش بود! مسخره بازی بعدی اون سهام عدالتی هست که تو سرشون بخوره. به درد خودم که هوچ, به درد عمه بیرون و درونم هم نخورد. بردم دم خونشون فحشم داد دو تا سنگم حوالهم کرد گفت یه دفعه دیگه این برگه سحام عدالتت رو آوردی پیش من نیاوردی. بعدم هر چی نفرین از ننه و ننه بزرگش شنیده بود یک جا واسم فرستاد آسمون بلکم فرجی بشه, یکی کد تقلب پانزر توی جیتیآ رو بزنه یه تانکی صاف بیفته رو سرم, راحت شم. آقا شما ببینید من اگر اشتباه میکنم درستم کنید. ببینید, بحث دو دو تا چهار تاست, سفسطه و فلسفه بازی هم برنمیداره.

دولت هشت سال پیش اومد گفت آقا از شرکت های دولتی, سبد سهام به ارزش پونصد هزار تومن که بعدا قرار شد دو میلیون تومن باشه میدیم به اقشار آسیب پذیر. تا اینجا درست؟ خوب. میریم جلو. آقا من این جوری برداشت کردم که این دولتی ها سهام را دادند برای خودمون دیگه, درست؟ یعنی حتی اگر بخواهیم بتونیم مثلا بفروشیمش. خوب. تا اینجا هم مشکلی نیست. بعدش اومدند برای فقط دو بار مبلغی به عنوان سود دادند, یه سال چهل هزار تومن و سال بعد هشتاد هزار تومن سود سهام به ما دادند. تا اینجا هم مشکلی نیست. حالا بعدش دیگه نه سودی دادند, نه برگه های اصلی رو که اعتبار واقعی داشته باشه تسلیم ما کردند. یعنی عملا ما گفتیم چند ساله که داره کلاه سرمون میره و هیچ سودی توی این شش سال نگرفتیم. خوب. حالا اینجا من دقیقا یادم هست که با گوشهای خودم شنیدم آقای احمدی نژاد, رییس جمهور عدالت گسترمون اومد پشت تلویزیون و گفت که آقا ما اگر سود ندادیم شما سهام دارها ناراحت نباشید چون دولت برنامه داره. خوب. برنامه دولت چیه؟ آهان. اینجا قضیه خیلی جالب میشه. دکتر در ادامه گفت برنامه دولت اینه که ما داریم با سودی که به صاحبان سهام عدالت نمیدیم, اقساط این سهام رو پرداخت میکنیم. میبخشید؟ نفهمیدم. از سودی که قرار بوده بدید به ما, دارید اقساط میدید؟ اون وقت دقیقا اقساط چیچی رو میدید؟ خوب اقساط سهام عدالت رو میدیم. یعنی چه مگه سهام رو به ما فروختید که دارید قسط هاش را از سود ما کم میکنید؟ اصلا کی خواست سهام بخره! ما رو باش. ما فکر کردیم دولت, سهام رو به قشر آسیب پذیر بخشیده! نگو فروخته. خوب. باشه. حالا بیایید حساب کنیم ببینیم با سالی چهل هزار تومن سود, چند سال طول میکشه اقساط سهامی که دادند دست ما پرداخت بشه. یه حساب کتاب خیلی ساده. دو میلیون تقسیم بر چهل هزار: مساوی پنجاه. یعنی پنجاه سال بعد, تازه اقساط سهام عدالت ملت تموم میشه! سوت و کف ملت! اون موقع فکر کنم ارزش دو میلیون مثلا منفی شده باشه. یعنی دو میلیون پنجاه سال آینده بی شک یه چیزی زیر صفر میشه, نه؟

حالا من اینها رو نه از روی کینه یا ضدیت با دولت نهم و دهم و نه از روی عناد بلکه در جهت آگاه سازی خودم نوشتم. به هر کس و هر وقت و هرجا که گفتیم و پرسیدیم, هی توی این هشت سال گفتند داره کاراش میشه. درست میشه. گفتم اینجا بنویسم شاید یکی منو مجابم کنه, بگه کجا اشتباه کردم تا منم رسما این قسمت از پست رو برش دارم و به جاش یه پست درستو حسابی در مورد تکلیف قطعی سهام عدالت بذارم.

آخه من موندم به رسانه ها تکلیف سهام رو درستو حسابی نگفتند, به من پاپتی میاند بگند؟

بازم حرف داشتم که فعلا انگشتهام خستهند و ایشالا مجالی بود در آینده تقدیم حضور میکنم.

دوستون دارم بیشتر از دیروز, کمتر از فردا!