جستجو
Close this search box.
جستجو
دسته‌ها
صحبت های خودمونی

مختصری از سرگذشتِ خودم

با سلام خدمت همه ی دوستانی که وقت گذاشته و این پست را مطالعه میکنند. میخوام ابتدا از قانونی مهم که در پیشرفتِ من خیلی مؤثر بوده البته خیلی سطحی براتون بگم. و سپس باز هم خیلی سطحی از سرگذشتم براتون خواهم گفت که ربطِ زیادی به همان قانون داره. و این رو هم بگم که 8 9 روزی مشهد رفته بودم برای زیارت و سرکشی به شرکت و تیمَم و از محله دور بودم. حالا که برگشتم، اتفاقهای خوب و بدِ زیادی اینجا افتاده. که از آن جمله موفقیت یک شطرنج بازِ نابینا و داغدار شدنِ آقا شهروز و خانواده ی محترمشان هست که جا داره به نوبه
دسته‌ها
صحبت های خودمونی

اگه اومدین تو این پست و برق گِرِفتَکِتون, به من هیچ ربطی نداره.

دروووود و باز هم دروووود به همه ی شما و مخصوصاً شما. آره خود شما که این پست رو میخونین. هیچی. میخوام اول به رسم ادب حالو احوالتونو بپرسم و بینم چه میکنین. خوبین آیا. خوشخوشانتون میشه یا نه. حال ما هم خوبه. بهتر از دیروز, بدتر از فردا. و اما بریم سراغ تجربیات خودم که در تعمیر وسایل به دست اوردم که این نکاتو تقدیمتون میکنم. امیدوارم به دردتون بخوره و اگه دوست دارین مثل من وسایل و لوازم رو انگولک کنین این نکات رو بهشون توجه داشته باشین. یاداوریه این نکته ضروریه که اینا تجربیات خودمند و خب طبیعیه که کاستیهایی هم داشته باشند و یا اصلاً
دسته‌ها
صحبت های خودمونی

سرگذشت یک معلم احمق و بی تجربه

سلام بچهها! چطورید؟ خوبید؟ میخوام برای اولین بار به اشتباههای خودم تو اولین سال کاریم اعتراف کنم. اشتباههایی که باعث شد این بلا سرم بیاد. چه بلایی؟ تا آخر بخونید میفهمید. من همیشه عادت داشتم که هر مشکلی برام پیش بیاد، ببینم خودم چقدر و کجا مقصر بودم. ولی چند وقتی سرطان گرفته بودم و دیگه نمیتونستم اینجوری باشم. خخخخ شهروز بیا که یه درمان پیدا شد. قبلا تصمیم داشتم که بدیها و نامردیهایی که بعضیها در حقَم کردن رو بنویسم. خوب که فکر کردم، دیدم خودمم مقصرم و نمیتونم به همه بگم فلانی چنین کرد و بهمانی چنان. به هر حال خودتون بخونید و قضاوت کنید. بگذرم از
دسته‌ها
ویژه نابینایان

نکاتی پیرامون غذا خوردن نابینایان

به نام خدا سلام دوستهای خوبم, امیدوارم حالتان خوب باشد. سال‌ها پیش زمانی که هنوز بینایی‌ام بهتر بود کتابی در مورد زندگی‌نامۀ یک قرآن شناس عرب می‌خواندم, در این کتاب راوی به این مطلب اشاره کرده بود که در کودکی هنگام خوردن غذا به دلیل این که نابینا بوده دور از چشم دیگران غذا می‌خورده. راوی از ترس این که غذا روی پیراهنش بریزد و دیگران او را مسخره کنند مجبور به این کار می‌شده. خب, با خودم فکر کردم خیلی از نابیناها هنگام غذا خوردن بخصوص در میهمانی‌ها مشکل دارند, حتی اگر غذا را بدون مشکلی بخورند شاید باز هم غذا به آنها نچسبد. ما باید مثل دیگران